• 1. Η «σκάλα» του Ιακώβ

• 2. Η Κιβωτός της Διαθήκης αναδύεται πάλι

• 3. Η θυσία του Ισαάκ

• 4. Βαβέλ, αλλά αντίστροφα

• 5. Η σύνδεση Μελχισεδέκ και Ιησού

• 6. Ο αρχαίος νόμος της λύτρωσης

• 7. Ο χάλκινος όφις

• 8. Πόλεις-καταφύγια

• 9. Η πόρτα της κιβωτού του Νώε

Εκ πρώτης όψεως η Αγία Γραφή είναι γεμάτη ιστορίες που φαίνονται να μην βγάζουν νόημα. Αλλά αν η Αγία Γραφή ήταν πραγματικά εμπνευσμένη από τον Θεό, τότε τίποτα δεν είναι τυχαίο. Μάλλον είναι γεμάτη από κρυφές συνδέσεις που εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε προσέξει – με ένα θεϊκό κόκκινο νήμα που τα συνδέει μεταξύ τους.

Η Κιβωτός της Διαθήκης συνδέεται με την Παναγία. Η θυσία του Ισαάκ συνδέεται με την Σταύρωση του Ιησού και ο Σταυρός του Ιησού με τον χάλκινο όφι του Μωυσή.

Στη Αγία Γραφή, όλα είναι συνδεδεμένα. Και το πιο εκπληκτικό από όλα, όταν αυτά τα νήματα ενώνονται, δείχνουν πάντα προς ένα σημείο.

Ετοιμαστείτε γιατί αυτό που πρόκειται να ανακαλύψετε σήμερα το γνωρίζουν πολύ λίγοι και θα σας κάνει να δείτε την Αγία Γραφή με μια εντελώς νέα μάτια.

Σήμερα, θα αποκαλύψουμε τις πιο απίστευτες συνδέσεις μέσα στην Αγία Γραφή που σίγουρα θα σας εκπλήξουν.

1. Η «σκάλα» του Ιακώβ

Για αιώνες, οι άνθρωποι πίστευαν ότι το διάσημο όνειρο του Ιακώβ με την «σκάλα» που συνδέει τον ουρανό και τη γη, αφορούσε το πώς οι άνθρωποι πρέπει να ανεβαίνουν σκαλί-σκαλί με τη δική τους προσπάθεια μέχρι να φτάσουν στον Θεό.

Αλλά έκαναν λάθος. Εκείνη η σκάλα δεν ήταν απλό αντικείμενο. Ήταν σύμβολο για κάτι απείρως πιο δυναμικό.

Η ιστορία ξεκινά σε ένα κρίσιμο σημείο. Αφού εξαπάτησε την οικογένειά του και έφυγε για να σώσει τη ζωή του, ο Ιακώβ σπεύδει προς την έρημο και εκεί καταρρέει, καταβεβλημένος από εξάντληση. Μόνος του, και στο πιο βαθύ σκοτάδι, βλέπει ένα μυστηριώδες όνειρο. Στο όνειρό του αυτό, ο Ιακώβ βλέπει μια τεράστια σκάλα, με τη βάση της σταθερά στερεωμένη στη γη, την κορυφή της χαμένη ανάμεσα στα αστέρια, αγγίζοντας τον ίδιο τον ουρανό.

Και το κείμενο μάς λέει: «¹² και ενυπνιάσθη, και ιδού κλίμαξ εστηριγμένη εν τη γη, ης η κεφαλή αφικνείτο εις τον ουρανόν, και οι άγγελοι του Θεού ανέβαινον και κατέβαινον επ‘ αυτής.»  (Γέν. 28.12)

Να μια παράξενη λεπτομέρεια που συχνά προσπερνάμε. Αν οι άγγελοι είναι ουράνια όντα, δεν θα είχε νόημα να κατεβαίνουν από τον ουρανό στη γη;  Η Αγία Γραφή όμως λέει το ακριβώς αντίθετο. Πρώτα λέει ανέβαιναν από τη γη προς τον ουρανό. Γιατί; Τι ήταν αυτό που ήδη έκαναν εδώ κάτω;

Κρατήστε αυτό το ερώτημα, γιατί η απάντηση είναι το κλειδί των πάντων….

Τώρα, ας προχωρήσουμε μπροστά στον Χρόνο - εκατοντάδες χρόνια αργότερα.

Ένας άλλος άνδρας ονόματι Ναθαναήλ κάθεται κάτω από μια συκιά. Είναι άνθρωπος δίκαιος, αλλά βαθιά σκεπτικιστής. Όταν οι φίλοι τού μιλούν για έναν άνθρωπο που ονομάζεται Ιησούς από τη Ναζαρέτ, ο αναμενόμενος Μεσσίας, ο Ναθαναήλ χλευάζει και ξεστομίζει μια σαρκαστική ερώτηση. «⁴⁷ και είπεν αυτω Ναθαναήλ· εκ Ναζαρέτ δύναταί τι αγαθόν είναι;» (Ιωάν.1:47). Παρά ταύτα, κάτι τον ωθεί να πάει να συναντήσει αυτόν τον άνθρωπο. Όταν φτάνει, ο Ιησούς τον κοιτάζει κατάματα και δηλώνει: «⁴⁸ είδεν ο Ιησούς τον Ναθαναήλ ερχόμενον προς αυτόν και λέγει περί αυτού· ίδε αληθώς Ισραηλίτης εν ω δόλος ουκ έστι». (Ιωάν.1:48).

Ο Ναθαναήλ μένει έκπληκτος και ρωτάει: «⁴⁹ λέγει αυτώ Ναθαναήλ· πόθεν με γινώσκεις;» Και είναι ακριβώς εδώ, σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή, που ο Ιησούς λύνει το μυστήριο του ονείρου του Ιακώβ. Τον κοιτάζει και δίνει την αποκάλυψη - το τελευταίο κομμάτι  - που κάνει τα πράγματα να «κουμπώνουν» μεταξύ τους: «⁵² και λέγει αυτώ· αμήν αμήν λέγω υμίν, απ' άρτι όψεσθε τον ουρανόν ανεωγότα, και τους αγγέλους του Θεού αναβαίνοντας και καταβαίνοντας επί τον υιόν του ανθρώπου.». (Ιωάν.1:52).

Το βλέπετε; το ίδιο ακριβώς μοτίβο.

Οι άγγελοι ανεβαίνουν πρώτα. Στο όνειρο του Ιακώβ, οι άγγελοι ανέβαιναν και κατέβαιναν μια σκάλα. Στην διακήρυξη του Ιησού, επίσης οι άγγελοι ανεβοκατεβαίνουν – αλλά πάνω σε Εκείνον.  Στην ουσία, ο Ιησούς τού έλεγε: «Ναθαναήλ, θυμάσαι εκείνη την αρχαία ιστορία για την σκάλα που συνέδεε τον ουρανό με τη γη; Εγώ είμαι αυτή η σκάλα. Εγώ είμαι η γέφυρα - το μόνο σημείο επαφής μεταξύ Θεού και ανθρωπότητας. Είμαι ο αληθινός οίκος του Θεού».

Τα θρησκευτικά συστήματα προτρέπουν να χτίσεις δικό σου πύργο για να προσπαθήσεις να φτάσεις στον Θεό. Το Ευαγγέλιο αποκαλύπτει πως ο ίδιος ο Θεός χαμήλωσε μια σκάλα για να φτάσει σε σένα. Και αυτή η σκάλα είναι ο Χριστός.

Έτσι λειτουργεί ολόκληρη η Αγία Γραφή. Είναι μια ενιαία ιστορία τέλεια υφασμένη.  Κομμάτια ενός θεϊκού παζλ που όταν συναρμολογούνται αποκαλύπτουν μια εικόνα:  τον Χριστό - την μία και αληθινή γέφυρα μεταξύ Θεού και ημών.

2. Η Κιβωτός της Διαθήκης αναδύεται πάλι

Και αν σάς έλεγα πως το πιο περιζήτητο ιερό αντικείμενο μέσα στην Ιστορία δεν χάθηκε;

Επί αιώνες, έχουμε μια εμμονή με την Κιβωτό της Διαθήκης. Αρχαιολόγοι, ηγεμόνες και κυνηγοί θησαυρών έχουν χτενίσει την έρημο ψάχνοντας για αυτό το σεντούκι από ξύλο και χρυσό. Εξαφανίστηκε το 587 π.Χ. όταν οι Βαβυλώνιοι ισοπέδωσαν την Ιερουσαλήμ. Εξαφανίστηκε, χωρίς να αφήσει ίχνος.

Αλλά ιδού η ανατροπή. Η κιβωτός «επανεμφανίστηκε». Και δεν ήταν κρυμμένη μέσα σε κάποια σπηλιά στην Αιθιοπία. Ο Άγιος Λουκάς - ο ιατρός που έγραψε ένα από τα Ευαγγέλια - μάς άφησε ένα χάρτη θησαυρού. Όλοι γνωρίζουμε την σκηνή που θα διηγηθώ.

Είναι Χριστούγεννα, ή σχεδόν. Η Μαρία, μια νεαρή γυναίκα που μόλις έμαθε ότι κυοφορεί τον Γιο του Θεού, τρέχει να μοιραστεί τα νέα με μία μεγαλύτερη συγγενή της.  Εκ πρώτης όψεως η αφήγηση μοιάζει με μια συγκινητική οικογενειακή στιγμή. Αλλά αν διαβάσετε προσεκτικά, θα συνειδητοποιήσετε πως ο Λουκάς λέει κάτι πολύ σπουδαίο.

Δεν είναι κανένα συναισθηματικό συμπλήρωμα. Είναι ένα κωδικοποιημένο μήνυμα. Ο Λουκάς μάς αναφέρει : «³⁹ Αναστάσα δε Μαριάμ εν ταις ημέραις ταύταις επορεύθη εις την ορεινήν μετά σπουδής εις πόλιν Ιούδα». (Λουκ.1:39)

Γιατί μας δίνει ο Λουκάς τόσο ακριβείς λεπτομέρειες; Το βιαστικό ταξίδι, την ορεινή περιοχή της Ιουδαίας, η εκεί παραμονή ακριβώς τριών μηνών... Τίποτα από αυτά δεν είναι τυχαίο. Είναι τα κλειδιά για να ξεκλειδώσουμε ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά της Καινής Διαθήκης.

Ας γυρίσουμε χίλια χρόνια πίσω.

Ο Βασιλιάς Δαβίδ έχει μια ιερή αποστολή, να φέρει το πιο σημαντικό αντικείμενο του Ισραήλ, την Κιβωτό της Διαθήκης, στην Ιερουσαλήμ. Η κιβωτός δεν ήταν απλώς ένα κιβώτιο. Ήταν ο ορατός θρόνος του Θεού στη γη, το επίκεντρο της παρουσίας Του. Όπου βρισκόταν η κιβωτός, βρισκόταν και ο Θεός.

Και εδώ είναι που η σύνδεση γίνεται εκπληκτική.

Πού την πηγαίνει πρώτα την κιβωτό ο Δαβίδ; Το βιβλίο του Σαμουήλ μας λέει ότι την έφερε στην ορεινή περιοχή του Ιούδα, στον ίδιο ακριβώς προορισμό που πήγε η Μαρία.

Ίσως νομίσετε πως αυτό πρόκειται για μια γεωγραφική σύμπτωση. Περιμένετε λίγο. Η ιστορία θα γίνει πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Όταν ο Δαβίδ βλέπει την κιβωτό να πλησιάζει, τον καταλαμβάνει ιερός φόβος. Νιώθει ανάξιος να έχει την παρουσία του Θεού τόσο κοντά και φωνάζει: «⁹και εφοβήθη Δαυίδ τον Κύριον εν τη ημέρα εκείνη λέγων· Πώς εισελεύσεται προς με η κιβωτός Κυρίου;» (Β' Βασιλ.6:9)

Τώρα ας περάσουμε στην Μαρία που πηγαίνει στο σπίτι της εξαδέλφης της Ελισάβετ. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που φωνάζει η Ελισάβετ, πλήρης Αγίου Πνεύματος; «⁴³ και πόθεν μοι τούτο ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με; » (Λουκ.1:43)

Το βλέπετε; Είναι σχεδόν η ίδια έκφραση. Ο Λουκάς χρησιμοποιεί τα λόγια του Δαβίδ ως πρότυπο, αλλά έχει αλλάξει τον κύριο χαρακτήρα. Εκεί που κάποτε υπήρχε ένα κιβώτιο από ξύλο και χρυσό, τώρα υπάρχει η Μαρία.

Λόγω μιας απροσδόκητης τροπής των γεγονότων, ο Δαβίδ πρέπει να αφήσει την κιβωτό στο σπίτι ενός άνδρα που ονομαζόταν Ωβήδ Εδώμ. Και πόσο καιρό έμεινε εκεί; Η Γραφή είναι ξεκάθαρη. Η κιβωτός του Κυρίου παρέμεινε στο σπίτι του Ωβήδ Εδώμ του Γεθίτη για 3 μήνες.

«¹¹ και εκάθισεν η κιβωτός του Κυρίου εις οίκον Αβεδδαρά του Γεθθαίου μήνας τρεις· και ευλόγησε Κύριος όλον τον οίκον Αβεδδαρά και πάντα τα αυτού.» (Β' Βασιλ.6:10)

Ήταν το ίδιο ακριβώς χρονικό διάστημα που η Μαρία έμεινε με την Ελισάβετ. Κατά την διάρκεια αυτού του διαστήματος, το σπίτι του Ωβήδ Εδώμ ευλογήθηκε με το πάρα πάνω. Τα μαθηματικά του Θεού είναι τέλεια.

Αλλά εδώ είναι που ο παραλληλισμός φτάνει στο αποκορύφωμά του. Όταν έφτασε η Κιβωτός, ο Βασιλιάς Δαβίδ δεν μπορούσε να συγκρατήσει την χαρά του. Η Αγία Γραφή λέει ότι την υποδέχθηκε στολισμένος, συνοδεύοντάς την με κραυγές, μουσικά όργανα και σάλπιγγες «¹⁴ και Δαυίδ ανεκρούετο εν οργάνοις ηρμοσμένοις ενώπιον Κυρίου, και ο Δαυίδ ενδεδυκώς στολήν έξαλλον. ¹⁵ και Δαυίδ και πας ο οίκος Ισραήλ ανήγαγον την κιβωτόν Κυρίου μετά κραυγής και μετά φωνής σάλπιγγος.». (Β'Βασιλ.6:14-15)

Τώρα προσέξτε την Ελισάβετ. Κι αυτή κυοφορούσε μια κεντρική προσωπικότητα, τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Μόλις ακούει τον χαιρετισμό της Μαρίας από απόσταση, η Ελισάβετ αναφωνεί: «⁴⁴ ιδού γαρ ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου εις τα ώτά μου, εσκίρτησε το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου.». (Λουκ.1:44)

Ο αγέννητος προφήτης ανταποκρίνεται ακριβώς όπως έκανε ο μεγαλύτερος βασιλιάς και προφήτης του Ισραήλ, σκιρτώντας από χαρά μέσα στην κοιλιά της Ελισάβετ, με την άφιξη του Κυρίου.

Το μοτίβο είναι αδιαμφισβήτητο, έτσι δεν είναι; Ο Λουκάς δεν γράφει μια απλή οικογενειακή ιστορία. Χρησιμοποιεί το ταξίδι της Κιβωτού της Διαθήκης ως πρότυπο για να αποκαλύψει κάτι εκπληκτικό. Η Μαρία είναι η νέα Κιβωτός της Διαθήκης.

Σκεφτείτε το για μια στιγμή.

Στην Παλαιά Διαθήκη, η Κιβωτός ήταν ιερή, όχι λόγω του ξύλου ή του χρυσού της, αλλά λόγω αυτού που περιείχε: τις πλάκες του Νόμου, τον λόγο του Θεού γραμμένο σε πέτρα, το «μάννα» (=ο άρτος που είχε κατέβει από τον ουρανό), και την ράβδο του Ααρών, σημείο της ιεροσύνης του Θεού.

Η Μαρία, η νέα Κιβωτός, φέρει μέσα στη μήτρα Της τον Λόγο του Θεού που έγινε σάρκα. Όμως δεν περιέχει κρύες πέτρινες πλάκες μέσα της. Περιέχει τον ζωντανό Λόγο. Δεν περιέχει το «μάννα» που αποσυντίθεται. Περιέχει τον αληθινό Άρτο της ζωής που παρέχει την αιώνια ζωή.

Ακόμα και ο χαιρετισμός του αγγέλου Γαβριήλ προς την Μαρία στον Ευαγγελισμό ταιριάζει απόλυτα. Είχε πει: «³⁵ και αποκριθείς ο άγγελος είπεν αυτη· Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι· διο και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιος Θεού.» (Λουκ.1:35)

Η φράση «επισκιάσει» είναι η ίδια ελληνική λέξη που χρησιμοποιείται στο Βιβλίο της Εξόδου για να περιγράψει πώς το σύννεφο της δόξας του Θεού επήλθε και επισκίασε την σκηνή όπου αναπαύθηκε η Κιβωτός. Η παρουσία του Θεού δεν ήταν πάνω από ένα κιβώτιο. Βρισκόταν μέσα σε αυτό.

3. Η θυσία του Ισαάκ

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως η πιο σκληρή ιστορία στην Αγία Γραφή αφορά ένα πατέρα που επρόκειτο να θυσιάσει τον γιο του, αλλά ίσως κάνουν λάθος. Πιθανότατα γνωρίζετε την αφήγηση. Είναι αναμφίβολα μια από τις πιο οδυνηρές σε όλες τις Γραφές. Ο Θεός μίλησε στον Αβραάμ και η εντολή ήταν φοβερή. «²και είπε· λαβέ τον υιόν σου τον αγαπητόν, ον ηγάπησας, τον Ισαάκ, και πορεύθητι εις την γην την υψηλήν και ανένεγκον αυτόν εκεί εις ολοκάρπωσιν εφ’ εν των ορέων, ων αν σοι είπω». (Γέν.22:2).

Ο Αβραάμ, με μια πράξη πίστης που αψηφά την κατανόησή μας, υπάκουσε. Το επόμενο πρωί ξεκίνησε με τον γιο του για το Όρος Μοριά. Επί τρεις ημέρες περπατούσαν αμίλητοι. Φανταστείτε αυτό το ταξίδι. Σε κάθε βήμα ένα σφυρί να χτυπάει την καρδιά ενός πατέρα. Και προσέξτε μια λεπτομέρεια που συχνά παραβλέπουμε. Ο Αβραάμ κουβαλάει την φωτιά και το μαχαίρι, τα όργανα του θανάτου. Αλλά τα ξύλα για την θυσία τα παίρνει και τα βάζει στην πλάτη του Ισαάκ. . «⁶ έλαβε δε Αβραάμ τα ξύλα της ολοκαρπώσεως και επέθηκεν Ισαάκ τω υιω αυτού· έλαβε δε μετά χείρας και το πυρ και την μάχαιραν, και επορεύθησαν οι δύο άμα.  (Γενεσ.22:6)  Ο πατέρας δεν σηκώνει το βάρος του υλικού που θα καταναλώσει την προσφορά.  Ο γιος θα ανέβαινε στο βουνό της θυσίας, σηκώνοντας τα ξύλα στους ώμους του.

Αλλά υπάρχει κάτι άλλο που λίγοι το λαμβάνουν υπόψιν. Ο Ισαάκ πιθανώς δεν ήταν ένα μικρό, φοβισμένο παιδί. Σύμφωνα με πολλούς μελετητές, ίσως ήταν περίπου 33 ετών, ηλικία που ήταν ο Ιησούς όταν Τον θανάτωσαν. Ήταν ένας νεαρός άνδρας στο απόγειο των δυνάμεών του. Θα μπορούσε να είχε αντισταθεί. Θα μπορούσε να είχε φύγει τρέχοντας, αλλά δεν το έκανε. Άφησε τον εαυτό του να δεθεί, χωρίς αντίρρηση.

Τότε, εν μέσω αυτής της αφόρητης έντασης, ο Ισαάκ σπάει τη σιωπή με την πιο λογική και ταυτόχρονα πιο οδυνηρή ερώτηση της ιστορίας. «⁷ είπε δε Ισαάκ προς Αβραάμ τον πατέρα αυτού· πάτερ. ο δε είπε· τι εστι, τέκνον; είπε δε· ιδού το πυρ και τα ξύλα· πού εστι το πρόβατον το εις ολοκάρπωσιν;» (Γέν. 22:7).  Η απάντηση του Αβραάμ είναι μια από τις πιο συγκλονιστικές δηλώσεις πίστης που έχουν ειπωθεί ποτέ. Μια προφητεία που ο ίδιος δεν θα την αντιλήφθηκε πλήρως. «⁸είπε δε Αβραάμ· ο Θεός όψεται εαυτώ πρόβατον εις ολοκάρπωσιν, τέκνον.». (Γέν. 22:8)

Φτάνουν στην κορυφή. Το θυσιαστήριο είναι έτοιμο. Ο Ισαάκ είναι δεμένος. Ο Αβραάμ σηκώνει το μαχαίρι. Το χέρι του τρέμει. Όλος ο κόσμος κρατάει την ανάσα του εκείνη τη στιγμή. Βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το να δει την υπόσχεση και το μέλλον του να γίνονται στάχτη. Και ακριβώς τότε, ο άγγελος Γιαχβέ (ο Θεός Λόγος), παρεμβαίνει. «¹¹ και εκάλεσεν αυτόν άγγελος Κυρίου ("Γιαχβέ" λέει το Εβραϊκό), εκ του ουρανού και είπεν· Αβραάμ, Αβραάμ. ο δε είπεν· ιδού εγώ. ¹² και είπε· μη επιβάλης την χείρά σου επί το παιδάριον μηδέ ποιήσης αυτω μηδέν· νυν γαρ έγνων, ότι φοβή συ τον Θεόν και ουκ εφείσω του υιού σου του αγαπητού δι' εμέ. ¹³ και αναβλέψας Αβραάμ τοις οφθαλμοίς αυτού είδε, και ιδού κριός είς κατεχόμενος εν φυτω Σαβέκ των κεράτων· και επορεύθη Αβραάμ και έλαβε τον κριόν και ανήνεγκεν αυτόν εις ολοκάρπωσιν αντί Ισαάκ του υιού αυτού.» (Γέν. 22:11-13)

Ο Αβραάμ σηκώνει το βλέμμα του και βλέπει ένα κριάρι πιασμένο από τα κέρατά του σε ένα θάμνο με αγκάθια. Ήταν ένα τέλειο υποκατάστατο. Ο Θεός είχε προμηθεύσει τα πάντα. Ο Ισαάκ σώζεται. Το κριάρι θυσιάζεται στη θέση του.

Ένα χαρούμενο τέλος, σωστά; Όχι τόσο γρήγορα. Δεν τελειώνει εδώ η ιστορία. Στην πραγματικότητα, μόλις αρχίζει. Αυτό το κριάρι που πιάστηκε από το κεφάλι του σε ένα θάμνο από αγκάθια είναι το κλειδί για τα πάντα. Αυτή η σκηνή εκτυλίχθηκε στο Όρος Μοριά - και είναι πράγματι μια προφητική προσκίαση.

Πάμε προς τα εμπρός σχεδόν 2.000 χρόνια. Το σκηνικό είναι το ίδιο, το Όρος Μοριά, όπου μια μέρα θα εγειρόταν η Ιερουσαλήμ. Και πάλι, ένας Πατέρας παρακολουθεί τον Υιό Του, τον μοναχογιό Του, τον αγαπημένο Υιό Του. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, με θεϊκή ακρίβεια, αλλά το τέλος θα είναι ριζικά διαφορετικό.

Σκεφτείτε τους παραλληλισμούς. Ένας Πατέρας, ο αγαπημένος του μοναχογιός, μια εντολή να θυσιαστεί πάνω σε ένα βουνό.

Ο Ισαάκ ανέβηκε στο Όρος Μοριά κουβαλώντας τα ξύλα της θυσίας.

Σχεδόν 2.000 χρόνια αργότερα, ένας άλλος Υιός, ο μοναδικός αγαπημένος Υιός του Θεού, θα ανέβαινε σε έναν άλλο λόφο στην ίδια οροσειρά, σε ένα σημείο που ονομάζεται Γολγοθάς, ομοίως φορτωμένος με τα ξύλα για την δική Του θυσία - του Σταυρού.

Και όπως ακριβώς ήταν εκείνο το κριάρι που αντικατέστησε τον γιό Ισαάκ, ένα στεφάνι από αγκάθια κατέληξε πάνω στο κεφάλι του Υιού.

Και εδώ έρχεται η ανατροπή που αλλάζει τα πάντα.

Όταν ο Αβραάμ σήκωσε το μαχαίρι πάνω από τον Ισαάκ, ο Θεός τον σταμάτησε. Βρέθηκε αντικαταστάτης. Ο πατέρας πήρε πίσω τον γιο του. Όταν όμως η κρίση του Θεού στάθηκε πάνω από τον Ιησού στον Σταυρό, η θυσία δεν διακόπηκε. Ο ουρανός δεν φώναξε «Σταμάτα!»  Ο Πατέρας έμεινε σιωπηλός. Αυτή τη φορά δεν ακούστηκε άγγελος να τον εμποδίζει. Ούτε υπήρχε κριάρι πιασμένο σε θάμνο, επειδή Εκείνος ήταν το «αρνίον» που  προμήθευσε ο Θεός για την θυσία. Η ιστορία του Αβραάμ και του Ισαάκ δεν είναι πλέον μια δοκιμασία υπακοής. Γίνεται μια αποκάλυψη της καρδιάς του Θεού. Ο Θεός δεν ζητούσε από τον Αβραάμ να κάνει κάτι που ο ίδιος δεν ήταν πρόθυμος να το κάνει. Ο Ισαάκ κατέβηκε από το βουνό ζωντανός, επειδή πέθανε ένα κριάρι στη θέση του.

Εμείς όμως μπορούμε να έχουμε ζωή, επειδή ο αληθινός Υιός θυσιάστηκε πάνω στον Σταυρό.

Το ερώτημα του Ισαάκ, «πού είναι το πρόβατο;» βρήκε την απόλυτη απάντησή του, αιώνες αργότερα, στα χείλη του Ιωάννη του Βαπτιστή. «²⁹Τη επαύριον βλέπει ο Ιωάννης τον Ιησούν ερχόμενον προς αυτόν και λέγει· ίδε ο αμνός του Θεού - ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου». (Ιωάν.1:29)

Και αυτό δεν ήταν απλώς μια ερμηνεία του Βαπτιστή. Ο ίδιος ο Ιησούς το επιβεβαίωσε όταν είπε: «⁵⁶Αβραάμ ο πατήρ υμών ηγαλλιάσατο ίνα ίδη την ημέραν την εμήν, και είδε και εχάρη». (Ιωάν.8:56)

Πότε την είδε ο Αβραάμ την ημέρα; Την είδε, (μεταξύ άλλων), εκεί πάνω στο Όρος Μοριά, όταν κατάλαβε μέσα σε μια στιγμή πως ο ίδιος ο Θεός θα παρείχε το αληθινό και τελικό «πρόβατο».

4. Βαβέλ, αλλά αντίστροφα

Είναι μια ιστορία που μάλλον την γνωρίζετε. Στην αρχή, οι άνθρωποι τής Βαβυλώνας μιλούσαν μια μόνο γλώσσα και μοιράζονταν έναν στόχο - το μεγαλείο. Είπαν ο ένας στον άλλον: «Ας χτίσουμε μια πόλη με πύργο που να φτάνει μέχρι τους ουρανούς. Έτσι θα κάνουμε όνομα για τον εαυτό μας και δεν θα σκορπιστούμε σε όλο το πρόσωπο της γης». Αλλά τότε ο Θεός κατέβηκε. Είδε την υπερηφάνειά τους, την τέλεια ενοποιημένη εξέγερσή τους και η κρίση Του ήταν σχεδόν ποιητική. Έκανε κάτι ταυτόχρονα διακριτικό και καταστροφικό. «Ας μπερδέψουμε τη γλώσσα τους εκεί, ώστε κανείς να μην καταλαβαίνει τι λέει ο διπλανός του»

Φανταστείτε αυτή την σκηνή. Οι άνθρωποι άρχισαν αμέσως μετά να φωνάζουν, αλλά κανείς δεν καταλάβαινε τον άλλον. Το έργο διακόπηκε οριστικά. Η ενότητα διαλύθηκε σε χάος και δυσπιστία, και το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς αυτό που ήλπιζαν να αποφύγουν. Σκορπίστηκαν σε όλα τα μέρη της γης.

Αλλά εδώ είναι που η ιστορία παίρνει μια συναρπαστική τροπή.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί ο Θεός χρησιμοποίησε γλώσσες συγκεκριμένα ως μέθοδο κρίσης; Γιατί όχι κάτι άλλο; Ο Θεός κρατούσε αυτή την κίνηση για ένα αριστουργηματικό «χτύπημα» αιώνες αργότερα. Κρατήστε αυτό το ερώτημα κατά νου.

Ας μεταφερθούμε στην Ιερουσαλήμ, χιλιάδες χρόνια αργότερα από την Βαβέλ.

Οι μαθητές του Ιησού κρύβονται σε ένα δωμάτιο παγωμένοι από φόβο και χωρίς σαφές σχέδιο. Ο ηγέτης τους μόλις είχε σταυρωθεί. Ήταν μόνοι. Έξω η πόλη έσφυζε από κόσμο. Δεν ήταν μια συνηθισμένη μέρα. Ήταν η γιορτή της Πεντηκοστής. Εβραίοι από κάθε γωνιά του γνωστού κόσμου. Επίσης Πάρθοι, Μήδοι, Ελαμίτες, άνθρωποι από τη Μεσοποταμία, την Αίγυπτο και τη Ρώμη ήταν εκεί. Ένα εκπληκτικό διεθνές μείγμα. Ξαφνικά, ένας τρομακτικός βρυχηθμός σαν άνεμος με δύναμη τυφώνα γέμισε ολόκληρο το σπίτι με τους φοβισμένους μαθητές.

Τότε είδαν να γίνεται κάτι το αδιανόητο. Φλόγες φωτιάς σαν γλώσσες ξαφνικά χωρίστηκαν και κάθισαν πάνω από τον καθένα από τους παρευρισκόμενους. Εκείνη ακριβώς την στιγμή συνέβη το αδιανόητο. Όλοι ένοιωσαν να γεμίζουν με Άγιο Πνεύμα και μπορούσαν πλέον να μιλούν σε άλλες γλώσσες, όπως τους έδωσε το Πνεύμα την δυνατότητα αυτή.

Περιμένετε ένα λεπτό. Αυτό δεν είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που συνέβη στην Βαβέλ; Γιατί το Άγιο Πνεύμα, που είναι Θεός, τώρα ανέτρεπε την κρίση που επιβλήθηκε στην Βαβέλ;

Το πλήθος μαζεύτηκε ταραγμένο, με απορία λόγω της βοής, αλλά η ταραχή τους δεν ήταν καθόλου σαν της Βαβέλ. Δεν άκουγαν μεταξύ τους ένα συνονθύλευμα από ακαταλαβίστικες κραυγές. Τώρα άκουγαν πεντακάθαρα, με σαφήνεια. Ο Πάρθος άκουγε Παρθικά, ο Μήδος Μηδικά, ο Αιγύπτιος την δική του γλώσσα. Άκουγαν αυτούς τους ταπεινούς Γαλιλαίους να διακηρύττουν τα θαύματα του Θεού, και ο κάθε παρευρισκόμενος τα άκουγε τέλεια - στην μητρική του γλώσσα. «⁷ εξίσταντο δε πάντες και εθαύμαζον λέγοντες προς αλλήλους· ουκ ιδού πάντες ούτοί εισιν οι λαλούντες Γαλιλαίοι; ⁸ και πώς ημείς ακούομεν έκαστος τη ιδία διαλέκτω ημών εν ή εγεννήθημεν, ⁹ Πάρθοι και Μήδοι και Ελαμίται, και οι κατοικούντες την Μεσοποταμίαν, Ιουδαίαν τε και Καππαδοκίαν, Πόντον και την Ασίαν, ¹⁰ Φρυγίαν τε και Παμφυλίαν, Αίγυπτον και τα μέρη της Λιβύης της κατά Κυρήνην, και οι επιδημούντες Ρωμαίοι, Ιουδαίοί τε και προσήλυτοι, ¹¹ Κρήτες και Άραβες, ακούομεν λαλούντων αυτών ταις ημετέραις γλώσσαις τα μεγαλεία του Θεού;». (Πραξ.2:7-11)

Εκείνη την ημέρα, περίπου 3.000 άνθρωποι ασπάστηκαν την Πίστη. Βλέπετε τώρα το αριστουργηματικό «χτύπημα» του Θεού; Στη Βαβέλ, η ανθρωπότητα χρησιμοποιούσε μία μόνο γλώσσα για να επιδιώξει την δική της δόξα. Και η απάντηση του Θεού ήταν να πληθύνει τις γλώσσες προκειμένου να κρίνει την υπερηφάνειά τους, και να τους διασκορπίσει. Την Πεντηκοστή, ο Θεός χρησιμοποίησε τις πολλές γλώσσες για έναν ριζικά διαφορετικό σκοπό – για να δοξάσουν τον Χριστό, ενώνοντας τα διασκορπισμένα έθνη μέσω ενός μοναδικού και κατανοητού μηνύματος σωτηρίας.

5. Η σύνδεση Μελχισεδέκ και Ιησού

Στην καρδιά του Χριστιανισμού βρίσκεται ένα κολοσσιαίο νομικό πρόβλημα. Σύμφωνα με τους ίδιους τους νόμους της Αγία Γραφής, ο Ιησούς δεν μπορούσε να είναι ο Αρχιερέας μας. Δεν ανήκε στη σωστή φυλή. Δεν είχε την κατάλληλη γενεαλογία. Μήπως ο Θεός παραβίασε τους κανόνες Του ;

Σκεφτείτε το για μια στιγμή. Στο αρχαίο Ισραήλ, υπήρχε ένας αυστηρός διαχωρισμός εξουσιών. Αν ήσουν από την φυλή του Ιούδα, μπορούσες να γίνεις βασιλιάς, αλλά ποτέ ιερέας. Αν ήσουν από την φυλή του Λευί, μπορούσες να είσαι ιερέας, αλλά ποτέ βασιλιάς. Η ανάμειξη των δύο αξιωμάτων ήταν παράνομη και θα μπορούσε να σου κοστίσει τη ζωή σου. Και ο Ιησούς είναι από τη φυλή του Ιούδα, τη φυλή του βασιλιά Δαβίδ. Δηλαδή μπορεί να είναι βασιλιάς χωρίς αμφιβολία, αλλά δεν μπορεί να είναι ιερέας. Η γενεαλογία Του τον απέκλειε.

Οι Φαρισαίοι τεχνικά είχαν βάσιμους λόγους για αμφιβολία. Η απάντηση κρυβόταν σε κοινή θέα επί χιλιετίες, στην σύντομη εμφάνιση μιας από τις πιο μυστηριώδεις μορφές των Γραφών. Κάτι σαν «κόλλημα στο σύστημα» - που όμως στην πραγματικότητα ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος ολόκληρου του σχεδίου. Φανταστείτε το. Ο Αβραάμ, ο μεγάλος πατριάρχης, μόλις κέρδισε έναν αδιανόητο πόλεμο εναντίον τεσσάρων βασιλέων για να σώσει τον ανεψιό του - τον Λωτ. Επιστρέφει νικητής στην πατρίδα του, φορτωμένος με τα λάφυρα του πολέμου. Από το πουθενά, ακριβώς στη μέση του δρόμου, εμφανίζεται ένας μυστηριώδης άνδρας. Η Γραφή τον παρουσιάζει ολοκάθαρα χωρίς να χρειάζεται να τον περιγράψει με περισσότερη λεπτομέρεια: «¹⁸ και Μελχισεδέκ βασιλεύς Σαλήμ εξήνεγκεν άρτους και οίνον· ην δε ιερεύς του Θεού του υψίστου. ¹⁹ και ευλόγησε τον Άβραμ και είπεν· ευλογημένος Άβραμ τω Θεω τω υψίστω, ος έκτισε τον ουρανόν και την γην. ²⁰ και ευλογητός ο Θεός ο ύψιστος, ος παρέδωκε τους εχθρούς σου υποχειρίους σοι. και έδωκεν αυτω Άβραμ δεκάτην από πάντων.» (Γέν.14:18-20) Σε ανταπόδοση, ο Αβραάμ του δίνει το ένα δέκατο από όλα τα λάφυρα που είχε αποκτήσει. Και μετά ο Μελχισεδέκ απλώς εξαφανίζεται. Τέλος της ιστορίας.

Αλλά περιμένετε ένα λεπτό. Ποιος είναι τελικά αυτός ο άνθρωπος; Το κείμενο μας δίνει δύο κρίσιμες λεπτομέρειες. Είναι βασιλιάς μιας πόλης που ονομάζεται Σαλήμ, που σημαίνει «ειρήνη». Και είναι ιερέας του ίδιου Θεού με τον Αβραάμ, του Θεού του Υψίστου.

Εδώ είναι που τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται παράξενα. Γιατί ο Αβραάμ, ο άνθρωπος που επέλεξε ο Θεός, ο πατέρας της Πίστης, να υποκλιθεί μπροστά σε έναν εντελώς άγνωστο; Όχι μόνο αυτό, αλλά του δίνει μια ειδική προσφορά – την «δεκάτη» από όσα λάφυρα είχε αποκτήσει – μια πράξη αναγνώρισης μιας ανώτερης πνευματικής εξουσίας. Με αυτόν τον τρόπο, ο Αβραάμ παραδεχόταν τον Μελχισεδέκ ως ανώτερο από αυτόν. Ποιος άραγε θα μπορούσε να είναι ανώτερος από τον Αβραάμ σ' εκείνη τη στιγμή της Ιστορίας;

Και εδώ έρχεται η πιο ανεξήγητη λεπτομέρεια απ’ όλες.

Στην Γένεση - βιβλίο που έχει εμμονή με τις γενεαλογίες, με το ποιος γέννησε ποιον - δεν αναφέρει το παραμικρό για τον Μελχισεδέκ. Ούτε πατέρα, ούτε μητέρα, ούτε γενεαλογία, ούτε καταγραφή της γέννησής του, ούτε περιγραφή του θανάτου του…

Η Γένεση όπως ξέρουμε προχωρά σελίδα-σελίδα με οικογενειακές λίστες. Αδάμ… Σηθ… Νώε… Για έναν Ισραηλίτη, η ταυτότητά σου είναι η οικογένειά σου. Πώς έγινε, η τόσο προσεκτική Αγία Γραφή με τα λεπτομερή γενεαλογικά δέντρα να άφησε ένα τόσο ύποπτο κενό; Αυτό το μυστήριο κρεμόταν στον αέρα για πάνω από χίλια χρόνια.

Τώρα, ας προχωρήσουμε στα γρήγορα, στην Καινή Διαθήκη, όπου το πρόβλημα διαφαίνεται μεγάλο. Ο νόμος του Μωυσή είναι ασυμβίβαστος. Μόνο οι απόγονοι του Λευί από την οικογένεια του Ααρών επιτρεπόταν να γίνουν ιερείς - μια κλήση που μεταδιδόταν μέσω αίματος. Και εδώ είναι που αυξάνεται η ένταση για τους πρώτους Χριστιανούς.

Ο Ιησούς είναι ο Μεσσίας, ο πολυαναμενόμενος βασιλιάς. Αλλά για να σώσει την ανθρωπότητα, πρέπει να είναι και αρχιερέας - αυτός που προσφέρει την τελική θυσία για την αμαρτία. Πώς, λοιπόν, μπορεί ο Ιησούς να είναι ο Αρχιερέας μας -  που θα μεσολαβεί για εμάς ενώπιον του Θεού - αν νομικά δεν πληροί την πιο βασική απαίτηση; Πρόκειται για απάτη; Μήπως παραβιάσθηκε ο ίδιος ο νόμος του Θεού προκειμένου να Τον καταστήσει κατάλληλο;

Η απάντηση είναι… Μελχισεδέκ. Ο Θεός δεν αυτοσχεδιάζει. Χίλια χρόνια μετά τον Αβραάμ, ο βασιλιάς Δαβίδ γράφει μια εκπληκτική προφητεία. «⁴ ώμοσε Κύριος και ου μεταμεληθήσεται· συ ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ.» (Ορκίστηκε ο Κύριος, και δεν θα αλλάξει γνώμη. Εσύ είσαι ιερέας παντοτεινός, σύμφωνα με την τάξη Μελχισεδέκ) (Ψαλ.109:4).

Και εδώ είναι που ο συγγραφέας της προς Εβραίους Επιστολής «παίζει τον άσσο που κρατούσε στο μανίκι του»: τον Μελχισεδέκ.  Λέει: «3 απάτωρ, αμήτωρ, αγενεαλόγητος, μήτε αρχήν ημερών μήτε ζωής τέλος έχων, αφωμοιωμένος δε τω υιώ του Θεού, μένει ιερεύς εις το διηνεκές.» (Χωρίς πατέρα, χωρίς μητέρα, χωρίς γενεαλογία, χωρίς αρχή ημερών ούτε τέλος ζωής, αλλά όμοιος με τον υιό του Θεού, παραμένει ιερέας για πάντα). (Εβρ.:7:3)

Ο Ιησούς – μας εξηγεί - δεν είναι ιερέας σύμφωνα με την τάξη των Λευί (η οποία είναι προσωρινή και βασίζεται στην ανθρώπινη κληρονομιά). Είναι ιερέας παντοτεινός, σύμφωνα με την τάξη του Μελχισεδέκ: μια ανώτερη ιεροσύνη, που ιδρύθηκε με άμεσο θεϊκό διάταγμα.

Σκεφτείτε το. Όλα ευθυγραμμίζονται με ακρίβεια.

Ο Μελχισεδέκ ήταν και βασιλιάς και ιερέας.

Ο Ιησούς είναι και βασιλιάς και ιερέας.

Το όνομα Μελχισεδέκ σημαίνει «βασιλιάς της δικαιοσύνης» - και ήταν βασιλιάς της Σαλήμ, που σημαίνει «ειρήνη».

Ο Ιησούς είναι ο βασιλιάς μας της δικαιοσύνης και ο πρίγκηπάς μας της ειρήνης.

Ο Μελχισεδέκ πρόσφερε ψωμί και κρασί στον Αβραάμ.

Ο Ιησούς καθιέρωσε τον Μυστικό Δείπνο του Κυρίου με άρτο και οίνο.

Και η παράδοση λέει ότι η Σαλήμ ήταν το αρχαίο όνομα της Ιερουσαλήμ.

Σύμπτωση; Επ’ ουδενί.

Και τώρα η λεπτομέρεια που αλλάζει τα πάντα. Δεν έχει καταγεγραμμένη γενεαλογία. Ήταν αυτό παράλειψη του συγγραφέα της Γένεσης;  Όχι. Ήταν το μήνυμα. Το γεγονός ότι ο Μελχισεδέκ εισέρχεται στην αφήγηση χωρίς αρχή ή τέλος καταγεγραμμένα, τον καθιστά τον τέλειο τύπο του Χριστού.

Ο Χριστός ήταν "απάτωρ" κατά την ανθρώπινη φύση Του, γιατί γεννήθηκε από παρθένο. Αλλά ήταν και "αμήτωρ" κατά τη Θεϊκή Του φύση, γιατί ως Θεός Λόγος είχε μόνο Πατέρα. Όπως προσκιάζεται από τον Μελχισεδέκ, που κατά την προς Εβραίους επιστολή ήταν "απάτωρ, αμήτωρ, αγενεαλόγητος, μήτε αρχήν ημερών μήτε ζωής τέλος έχων, αφωμοιωμένος δε τω υιώ του Θεού ".

Εκείνη η μορφή που εμφανίστηκε και εξαφανίστηκε ήταν μια σκιά, μια προσκίαση πως ο Ιησούς θα καθιέρωνε ένα προηγούμενο αιώνιας ιεροσύνης, όχι βασισμένης στην γενεαλογία ή την ανθρώπινη κληρονομιά, αλλά στην ίδια την φύση του Θεού. Η ανωτερότητα αυτής της ιεροσύνης αποδείχθηκε εξ αρχής, όταν ο ίδιος ο Αβραάμ, ο πρόγονος των Λευιτικών ιερέων, προσέφερε –τότε, σε εκείνο τον άγνωστο - την «δεκάτη». Και η Γραφή είναι ξεκάθαρη, πως ο μικρότερος πάντα αποτίει τιμή στον μεγαλύτερο.

Εκείνη η σύντομη συνάντηση στο δρόμο δεν ήταν μια φευγαλέα αναφορά. Ήταν η ανατροπή της θεϊκής πλοκής που κατέστησε δυνατό ο Ιησούς να είναι ο Αρχιερέας μας - νόμιμα και παντοτεινά.

6. Ο αρχαίος νόμος της λύτρωσης

Φανταστείτε το εξής. Μια χήρα μητέρα λέει στη νεαρή νύφη της, επίσης χήρα, να βγει κρυφά τη νύχτα στο αλώνι όπου κοιμάται ένας ισχυρός άνδρας και να ξαπλώσει κοντά στα πόδια του.

Ακούγεται σαν ένα απαίσιο σχέδιο, έτσι δεν είναι; Μια συμβουλή που θα μπορούσε να καταλήξει σε καταστροφή, ντροπή ή κάτι ακόμα χειρότερο. Ωστόσο, αυτή η πράξη, τόσο φαινομενικά απερίσκεπτη και επικίνδυνη, είναι στην πραγματικότητα μια από τις πιο δυνατές εικόνες λύτρωσης σε ολόκληρη την Αγία Γραφή. Και η πλοκή γίνεται πιο πυκνή.

Αυτή η νεαρή γυναίκα είναι Μωαβίτισσα. Γιατί έχει σημασία αυτό; Επειδή ο νόμος του Ισραήλ ήταν αυστηρός για τον λαό του. Το Δευτερονόμιο το λέει απερίφραστα: «³ ουκ εισελεύσεται εκ πόρνης εις εκκλησίαν Κυρίου. ⁴ ουκ εισελεύσεται Αμμανίτης και Μωαβίτης εις εκκλησίαν Κυρίου· και έως δεκάτης γενεάς ουκ εισελεύσεται εις την εκκλησίαν Κυρίου και έως εις τον αιώνα» (Δευτ.23:3)

Πώς, λοιπόν, μπορεί μια γυναίκα από έναν αποκλεισμένο λαό να καταλήξει παντρεμένη με έναν ήρωα του Ισραήλ και να γίνει η προγιαγιά του ισχυρού Βασιλιά Δαβίδ; Αυτή είναι η ιστορία της Ρουθ. Μια νεαρή χήρα, μια μετανάστρια από έναν λαό που τον θεωρούσαν εχθρό.

Φτάνει σε μια ξένη γη με την πεθερά της Νωεμίν (ή Ναομί), η οποία έχει επίσης χάσει τα πάντα. Δεν έχουν χρήματα, κοινωνική θέση, μέλλον. Σε εκείνο τον πολιτισμό, το να είσαι χήρα και χωρίς παιδιά ήταν μια καταδίκη σε φτώχεια και λήθη. Η μόνη τους ελπίδα να μην λιμοκτονήσουν είναι η Ρουθ να πάει στα χωράφια και να μαζέψει τα υπολείμματα που πέφτουν στο χώμα από τους θεριστές. Μια ταπεινή εργασία που προορίζεται για τους πολύ φτωχούς.

Μια μέρα, η Πρόνοια την οδηγεί στο χωράφι ενός καλού και πλούσιου άνδρα που ονομάζεται Βοόζ. Προς έκπληξή της, τής φέρεται με εξαιρετική καλοσύνη. Την προστατεύει, φροντίζει να έχει νερό να πιει και άφθονο φαγητό. Η ιστορία προχωρά και όλα φαίνονται να οδεύουν προς ένα αίσιο τέλος. Αλλά τότε η Νωεμίν δίνει στην Ρουθ μια οδηγία που ακούγεται τόσο παράξενη και επικίνδυνη. «⁴ και έσται εν τω κοιμηθήναι αυτόν, και γνώση τον τόπον όπου κοιμάται εκεί, και ελεύση και αποκαλύψεις τα προς ποδών αυτού και κοιμηθήση, και αυτός απαγγελεί σοι α ποιήσεις». (Ρουθ 3:4)

(Και όταν εκείνος κοιμηθεί, και βρεις τον τόπο που αποκοιμήθηκε, να πάς και να ξεσκεπάσεις τα πόδια του και εκεί να κοιμηθείς, και αυτός θα σού πει αυτά που θα κάνεις)

Γιατί; Γιατί να πάρεις ένα ρίσκο που θα μπορούσε τόσο εύκολα να παρεξηγηθεί με τον χειρότερο δυνατό τρόπο; Αυτό δεν μοιάζει με συμβατική ρομαντική ιστορία. Ακούγεται σαν ένα απεγνωσμένο σχέδιο. Εδώ, η ιστορία σταματά να φαντάζει σαν ένα ρομάντζο και γίνεται κάτι πολύ μεγαλύτερο. Αυτό που έκανε η Ρουθ δεν ήταν μια κίνηση αποπλάνησης. Ήταν μια νομική έκκληση, μια βαθιά και ισχυρή πολιτισμική αξίωση. Ξεσκεπάζοντας τα πόδια του Βοόζ και ξαπλώνοντας κάτω από την άκρη του μανδύα του, η Ρουθ έλεγε συμβολικά: «Είμαι απροστάτευτη. Δεν έχω κάποιον να με υποστηρίξει. Σκέπασέ με, με την προστασία σου. Λύτρωσέ με».

Τα δικά της τα λόγια το επιβεβαιώνουν αυτό, όταν ξυπνάει ο Βοόζ. «Άπλωσε την άκρη του ενδύματος σου πάνω από την δούλη σου, γιατί είσαι συγγενής-λυτρωτής.»  Επικαλείτο έναν από τους πιο συναρπαστικούς νόμους του Ισραήλ, τον νόμο του συγγενή-λυτρωτή στα εβραϊκά, τον «Γκοέλ» (וֹאֵל, Goel) . Και εδώ είναι το κλειδί που φέρνει τα πάντα στο προσκήνιο. Στον αρχαίο Ισραήλ, αν μια οικογένεια έχανε την γη της ή αναγκαζόταν να γίνει σκλάβος λόγω χρεών, δεν μπορούσε οποιοσδήποτε να παρέμβει για να την σώσει. Ο νόμος του συγγενή-λυτρωτή έθετε δύο πολύ αυστηρούς όρους για αυτόν που θα την λύτρωνε.

Πρώτον, έπρεπε να έχει το τίμημα. Έπρεπε να είναι αρκετά πλούσιος για να πληρώσει το χρέος. Δεύτερον - και αυτό είναι κρίσιμο - έπρεπε να είναι συγγενής εξ αίματος, μέλος της ίδιας οικογένειας. Ένας γενναιόδωρος εκατομμυριούχος μπορεί να σου δώσει μια ελεημοσύνη από οίκτο, αλλά δεν μπορούσε νόμιμα να εξαγοράσει την κληρονομιά σου ή να αποκαταστήσει την καταγωγή σου. Μόνο ένας αδελφός, ένας θείος ή ένας ξάδερφος είχε αυτό το δικαίωμα και αυτή την υποχρέωση. Ο Βοόζ αντιλαμβάνεται αμέσως την κίνηση της Ρουθ. Δεν το βλέπει ως κάτι ανήθικο, αλλά ως μια πράξη βαθιάς οικογενειακής αφοσίωσης. Έτσι της λέει: «10 και είπε Βοόζ· ευλογημένη συ τω Κυρίω Θεώ, θύγατερ, ότι ηγάθυνας το έλεός σου το έσχατον υπέρ το πρώτον, μη πορευθήναί σε οπίσω νεανιών, είτοι πτωχός είτοι πλούσιος.» (Ρουθ 3:10)  (Να είσαι ευλογημένη από τον Κύριο, κόρη μου. Αυτή η τελευταία κίνηση αφοσίωσης είναι σπουδαιότερη από την πρώτη, επειδή δεν πήγες γυρεύοντας, πίσω από νεαρούς άνδρες – είτε φτωχούς είτε πλουσίους)

Ο Βοόζ βλέπει ότι η Ρουθ δεν επιδιώκει μια προσωπική της έμπνευση, αλλά την αποκατάσταση της ξεπεσμένης οικογένειάς της. Όμως η αγωνία δεν τελειώνει εκεί. Μόλις φάνηκε πως όλα έχουν διευθετηθεί, ο Βοόζ αποκαλύπτει ένα εμπόδιο. «Είναι αλήθεια ότι είμαι συγενής-λυτρωτής, αλλά υπάρχει ένας άλλος συγγενής, πιο στενός από μένα» της επισημαίνει. Το σχέδιο θα μπορούσε να καταρρεύσει. Την επόμενη μέρα, ο Βοόζ πηγαίνει στην πύλη της πόλης, το μέρος όπου ολοκληρώνονταν οι νομικές συναλλαγές. Καλεί εκείνον τον άλλο συγγενή και, παρουσία των πρεσβυτέρων, του προσφέρει την ευκαιρία να εξαγοράσει την γη της Νωεμίν. Ο άνδρας συμφωνεί αμέσως - μέχρι που ο Βοόζ προσθέτει τον κρίσιμο όρο. «⁵ και είπε Βοόζ· εν ημέρα του κτήσασθαί σε τον αγρόν εκ χειρός Νωεμίν και παρά Ρουθ της Μωαβίτιδος γυναικός του τεθνηκότος, και αυτήν κτήσασθαί σε δει ώστε αναστήσαι το όνομα του τεθνηκότος επί της κληρονομίας αυτού.». (Ρουθ 4:5)  (Την ημέρα που θα αγοράσεις τον αγρό, οφείλεις να πάρεις και την Μοαβίτισσα Ρουθ, για να διατηρηθεί το όνομα του αποβιώσαντος πάνω στην περιουσία του).

Ακούγοντας αυτό, ο άλλος συγγενής υποχωρεί. Δεν θέλει να μπερδέψει την δική του κληρονομιά του με αυτή ενός ξένου. Έτσι, σε μια δημόσια κίνηση, βγάζει το ένα σανδάλι του, και το δίνει στον Βοόζ. Αυτή η κίνηση ισοδυναμούσε με υπογραφή ενώπιον συμβολαιογράφου - μια άθραυστη δημόσια σφραγίδα. Ο Βοόζ στη συνέχεια εξαγοράζει τη γη και παίρνει την Ρουθ για σύζυγό του.

Τώρα, σταματήστε μια στιγμή και σκεφτείτε, γιατί η Αγία Γραφή αφιερώνει τόσο πολύ χρόνο σε νομικές λεπτομέρειες σχετικά με συγγενείς και σανδάλια; Τι σχέση έχει αυτό το αρχαίο έθιμο με εμάς σήμερα;

Εδώ είναι που αυτή η τρυφερή ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης εκρήγνυται σε μια θεολογική αλήθεια που αλλάζει τα πάντα. Εμείς ως ανθρωπότητα βρισκόμασταν στην ίδια ακριβώς θέση με τη Ρουθ. Ήμασταν ξένοι χωρίς καμία αξίωση στην βασιλεία του Θεού. Ήμασταν χρεωμένοι λόγω της αμαρτίας, πνευματικά χρεοκοπημένοι χωρίς διέξοδο. Χρειαζόμασταν απεγνωσμένα ένα λυτρωτή - από τον ουρανό. Ο Θεός είχε τη δύναμη και τον πλούτο να πληρώσει το χρέος μας, αφού Τού ανήκουν όλα. Όμως υπήρχε ένα νομικό ζήτημα στο δικαστήριο του σύμπαντος. Ο Θεός δεν ήταν συγγενής εξ αίματος. Ο Θεός είναι πνεύμα. Εμείς είμαστε σάρκα και αίμα. Δεν ήταν μέρος της οικογένειάς μας. Σύμφωνα με τον αυστηρό νόμο του Γκοέλ (του συγγενή-λυτρωτή), ένας ξένος δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει την λύτρωση. Για να είναι λυτρωτής μας, δεν μπορούσε να είναι ούτε άγγελος ούτε κάποιο μακρινό ουράνιο ον. Έπρεπε να είναι ένας από εμάς. Έπρεπε να γίνει συγγενής μας. Και αυτό ακριβώς έκανε ο Ιησούς.

Η Επιστολή προς Εβραίους το λέει με εκπληκτικό τρόπο. «¹⁴ επεί ουν τα παιδία κεκοινώνηκε σαρκός και αίματος, και αυτός παραπλησίως μετέσχε των αυτών, ίνα δια του θανάτου καταργήση τον το κράτος έχοντα του θανάτου, τούτ' έστι τον διάβολον, 15 και απαλλάξη τούτους, όσοι φόβω θανάτου δια παντός του ζην ένοχοι ήσαν δουλείας. 16 ου γαρ δήπου αγγέλων επιλαμβάνεται, αλλά σπέρματος Αβραάμ επιλαμβάνεται. 17 όθεν ώφειλε κατά πάντα τοις αδελφοίς ομοιωθήναι, ίνα ελεήμων γένηται και πιστός αρχιερεύς τα προς τον Θεόν, εις το ιλάσκεσθαι τας αμαρτίας του λαού.» (Εβρ. 2:14-17) (Επειδή τα παιδιά μετέχουν σε σάρκα και αίμα, έτσι κι Αυτός μετέχει σε αυτά, ώστε μέσω του θανάτου να καταστρέψει αυτόν που κατείχε την εξουσία του θανάτου. Επομένως, έπρεπε να γίνει όμοιος με τους αδελφούς του σε κάθε τι, ώστε να γίνει ελεήμων και πιστός αρχιερέας σε θέματα που αφορούν τον Θεό, για να κάνει εξιλέωση για τις αμαρτίες του λαού).

Το βλέπετε τώρα; Ο Μεσσίας έπρεπε να προσλάβει το αίμα μας. Δεν ήταν μια ποιητική «πινελιά». Ήταν μια νομική απαίτηση του ουρανού. Ο Ιησούς γεννήθηκε ως ανθρώπινο μωρό, έφερε ανθρώπινο DNA και έχυσε ανθρώπινο αίμα - ώστε να μπορέσει να γίνει νόμιμα ο συγγενής-λυτρωτής μας. Ο Χριστός έγινε ο Βοόζ μας. Διέθετε το άπειρο τίμημα για να πληρώσει το χρέος μας: την τέλεια αναμάρτητη ζωή Του. Και έκανε τον Εαυτό Του συγγενή μας. Έγινε άνθρωπος, ώστε να έχει το νόμιμο δικαίωμα να «υπογράψει τα έγγραφα» για την ελευθερία μας. Και σε αντίθεση με τον άλλο συγγενή στην ιστορία, ο Ιησούς ήταν πρόθυμος να πληρώσει το πλήρες τίμημα ανεξάρτητα από το κόστος. Μας λύτρωσε, όχι με χρυσό ή ασήμι, αλλά με την ίδια Του τη ζωή.

Η ιστορία της Ρουθ έχει μια τελευταία ανατροπή που κλείνει τέλεια τον κύκλο. Η Ρουθ, η απορριφθείσα Μωαβίτισσα, μια ξένη από έναν εχθρικό λαό που κάποτε λυτρώθηκε από τον Βοόζ, φέρει έναν γιο που ονομάζεται Οβήδ. Ο Οβήδ είναι ο πατέρας του Ιεσσαί και ο Ιεσσαί είναι ο πατέρας του βασιλιά Δαβίδ. Δηλαδή, η διασωθείσα ξένη γίνεται η προγιαγιά του μεγαλύτερου βασιλιά του Ισραήλ και άμεσος πρόγονος του Μεσσία, του Ίδιου του Ιησού.

Ο Θεός χρησιμοποίησε μια χαριτωμένη συναισθηματική ιστορία σε ένα χωράφι για να μας διδάξει μια πιο βαθειά θεολογία. Ο λυτρωτής έπρεπε να γίνει ένας από εμάς, για να μας εξαγοράσει και να μας φέρει σπίτι.

7. Ο χάλκινος όφις

Μέσα στις Δέκα Εντολές, ο Θεός απαγορεύει κατηγορηματικά την κατασκευή ειδώλων. Ωστόσο, λίγο αργότερα, ο ίδιος ο Θεός διατάζει τον Μωυσή να κατασκευάσει ένα χάλκινο ομοίωμα. Και όχι ένα ομοίωμα οποιουδήποτε πράγματος, αλλά ενός φιδιού, του ίδιου πλάσματος που εξαπάτησε την Εύα στον Κήπο - και το παγκόσμιο σύμβολο του κακού. Γιατί ο Θεός να χρησιμοποιήσει την εικόνα του εχθρού Του για να σώσει τον λαό Του;

Η απάντηση αποκαλύπτει ένα από τα πιο εκπληκτικά μυστήρια του σχεδίου της λύτρωσης, και όλα ξεκινούν εδώ. Φανταστείτε τη σκηνή. Ο λαός Ισραήλ βρίσκεται ξανά στην έρημο. Περπατούν χρόνια και η υπομονή τους έχει εξαντληθεί. Πεινούν, διψούν και αρχίζουν να γκρινιάζουν εναντίον του Θεού και εναντίον του Μωυσή. «⁵ και κατελάλει ο λαός προς τον Θεόν και κατά Μωυσή λέγοντες· ινατί τούτο; εξήγαγες ημάς εξ Αιγύπτου, αποκτείναι εν τη ερήμω; ότι ουκ έστιν άρτος ουδέ ύδωρ, η δε ψυχή ημών προσώχθισεν εν τω άρτω τω διακένω τούτω.» (Αριθ.21:5)

Η απάντηση του Θεού είναι άμεση και τρομακτική. Στέλνει δηλητηριώδη φίδια. Οι άνθρωποι αρχίζουν να πεθαίνουν, δαγκωμένοι από αυτά τα πλάσματα, και στην απελπισία τους, τρέχουν στον Μωυσή για βοήθεια. Ο Μωυσής μεσολαβεί γι' αυτούς, αλλά η απάντηση του Θεού είναι τουλάχιστον ανεξήγητη. Ο Θεός δεν τα αποσύρει τα φίδια. Αντίθετα, δίνει στον Μωυσή μια σοκαριστική εντολή: «⁸ και είπε Κύριος προς Μωυσήν· ποίησον σεαυτω όφιν και θές αυτόν επί σημείου, και έσται εάν δάκη όφις άνθρωπον, πας ο δεδηγμένος ιδών αυτόν ζήσεται» (Αριθ. 21:8)   (Φτιάξε ένα ομοίωμα φιδιού και στήσε το κάπου, πάνω σε ένα ξύλινο παλούκι.) Ωστόσο, η θεϊκή οδηγία είναι μεν απλή, αλλά είναι και ριζοσπαστική: Όποιος δαγκωθεί από φίδι και κοιτάξει προς αυτό το ομοίωμα, θα ζήσει!!.

Σίγουρα θυμάστε την εντολή που ο ίδιος ο Θεός είχε πει: «⁴ ου ποιήσεις σεαυτω είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα, όσα εν τω ουρανω άνω και όσα εν τη γη κάτω και όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω της γης. 5 ου προσκυνήσεις αυτοίς, ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς· εγώ γαρ ειμι Κύριος ο Θεός σου, Θεός ζηλωτής…». (Έξοδ.20:4-5) Δεν θα φτιάξεις κανένα ομοίωμα κλπ. Πόσο μάλλον ένα φίδι, το ίδιο το σύμβολο της απάτης, της πτώσης και της κατάρας στον Κήπο της Εδέμ!

Για να γλιτώσουν δηλαδή οι Ισραηλίτες από αυτό τον θάνατο, δεν θα χρειαζόταν να πολεμήσουν, να προσφέρουν επιπλέον θυσίες ή να υποσχεθούν τέλεια συμπεριφορά. Είχαν μόνο ένα καθήκον. Να γυρίσουν τα κεφάλια τους και να κοιτάξουν προς αυτή τη χάλκινη φιγούρα – και αν την κοίταζαν, θα ζούσαν. Αν αρνούνταν να κοιτάξουν - ίσως επειδή τους ακουγόταν  γελοίο ή παράλογο σαν εντολή - θα πέθαιναν. Αυτό το μυστήριο παρέμενε άλυτο στην έρημο για πάνω από χίλια χρόνια. Κανείς δεν μπορούσε να κατανοήσει πλήρως αυτή την σκηνή.

Αλλά εδώ έρχεται η ανατροπή όπου όλα μπαίνουν στη θέση τους. Τώρα, 1400 χρόνια αργότερα.

Είναι νύχτα, Ιερουσαλήμ. Ο Ιησούς συζητάει με ένα Φαρισαίο, ένα δάσκαλο του νόμου που λέγεται Νικόδημος. Πάνω στην ανάλυση που έκανε ο Ιησούς για τα πιο σπουδαία πράγματα, αποκαλύπτει και ένα κλειδί που τα συνδέει όλα. Αναφέρει μια αλήθεια που συνδέει εκείνο το παράξενο επεισόδιο της ερήμου, με την δική Του επίγεια αποστολή. Τού λέει «12 ει τα επίγεια είπον υμίν και ου πιστεύετε, Πως εάν είπω υμίν τα επουράνια πιστεύσετε; 13 και ουδείς αναβέβηκεν εις τον ουρανόν ει μη ο εκ του ουρανού καταβάς, ο υιος του ανθρώπου ο ων εν τω ουρανω. 14 και καθώς Μωϋσής ύψωσε τον όφιν εν τη ερήμω, ούτως υψωθήναι δεί τον υιόν του ανθρώπου, 15 ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ' έχη ζωήν αιώνιον!» (Ιωάν.3:14-15)

Μια στιγμή: ο Ιησούς, το άμωμο Αρνίον, κάπως παραλληλίζεται με το σύμβολο μιας κατάρας;; Ακριβώς. Και εδώ είναι που κάθε κομμάτι του παζλ μπαίνει στη θέση του με εκπληκτικό τρόπο.

Ιδού το κλειδί. Εκείνος ο στημένος χάλκινος όφις δεν ήταν ένα ομοίωμα που έπρεπε να το προσκυνήσουν και να το λατρέψουν. Ήταν το σύμβολο της αμαρτίας που κρίθηκε και είχε τιμωρηθεί. Βλέποντάς το δεμένο πάνω σε εκείνο τον στύλο, οι Ισραηλίτες θα έβλεπαν ομοίωμα του δηλητηρίου που τους σκότωνε, και που τώρα το βλέπουν απογυμνωμένο από δύναμη, εξουδετερωμένο και δημόσια εκτεθειμένο ως ηττημένο. Ο Ιησούς δήλωνε ότι ο Ίδιος θα γινόταν μια τέτοια εικόνα, πάνω στον Σταυρό· πως θα έφερε όλο το κακό και την ενοχή μέσα Του, έτσι ώστε όταν θα Τον κοιτάμε υψωμένο πάνω στο δικό Του ξύλο -τον Σταυρό- ο Θεός δεν θα έβλεπε πλέον την δική μας αμαρτία, αλλά την τέλεια πληρωμή από τον Χριστό στη θέση μας.

Αυτό το παράξενο, σχεδόν ξεχασμένο επεισόδιο στην εποχή του Μωυσή δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ήταν μια πολύ σημαδιακή σκιά, που απλώθηκε πολύ πριν από την πιο συγκλονιστική πράξη του Θεού.

Σκεφτείτε τα ως εξής. Το στρατόπεδο στην έρημο δηλητηριάστηκε εξαιτίας φιδιών σε μια θανατική καταδίκη.

Εμείς ως ανθρώπινη φυλή γεννιόμαστε με δηλητήριο στις φλέβες μας - την αμαρτία - κατάσταση που οδηγεί σε πνευματικό θάνατο.

Η θεραπεία τους δεν ήταν να φτιάξουν .ένα δικό τους αντίδοτο, να πολεμήσουν σκληρότερα ή να κερδίσουν την έξοδό τους. Η θεραπεία τους ήταν απλή:  Σηκώστε το βλέμμα σας και κοιτάξτε με πίστη στην πρόνοια που σας πρόσφερε ο Θεός - όσο παράξενη κι αν φαινόταν. Και αυτό μας φέρνει στο τελευταίο και πιο συναρπαστικό ερώτημα.

Γιατί φίδι; Επειδή στον Σταυρό, ο Ιησούς έγινε με πνευματική έννοια η «ενσάρκωση της κατάρας» μας. Ο Απόστολος Παύλος το θέτει ως εξής. «¹³ Χριστός ημάς εξηγόρασεν εκ της κατάρας του νόμου γενόμενος υπέρ ημών κατάρα· γέγραπται γαρ· επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επί ξύλου^·» (Γαλ.3:13). Στον Σταυρό, ο Ιησούς δεν πέθανε για εμάς «έτσι απλά». Απορρόφησε ολόκληρο το δηλητήριο της αμαρτίας της ανθρωπότητας. Έγινε η ίδια η εικόνα αυτού που μας σκότωνε, ώστε η κρίση να πέσει επάνω Του και όχι πάνω σε μας.

Το μάθημα που ο Θεός έγραψε με σχολαστική ακρίβεια ανά τους αιώνες είναι το εξής. Η σωτηρία ποτέ δεν ήταν κάτι που κάνουμε εμείς οι ίδιοι για να την κερδίσουμε. Ο δαγκωμένος Ισραηλίτης δεν μπορούσε να σώσει τον εαυτό του. Όσο κι αν προσπαθούσε, το δηλητήριο τον είχε ήδη καταδικάσει. Χρειαζόταν μόνο να ατενίσει κάτι και θα ζούσε. Η μόνη του ελπίδα ήταν να σταματήσει να κοιτάζει τον εαυτό του στην πληγή του, και να προσηλώσει το βλέμμα του με απόλυτη εμπιστοσύνη στο φάρμακο που είχε υψώσει ο Θεός πάνω στο ξύλο. Με τον ίδιο τρόπο, δεν θεραπεύουμε τις ψυχές μας κάνοντας μόνοι μας περισσότερα πράγματα. Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που μπορούμε να κάνουμε. Να κοιτάμε.

Κοιτάτε προς τον Χριστό, εμπιστευτείτε Τον, πιστέψτε στο έργο Του και ζήστε με τη χάρη Του.

8. Πόλεις-καταφύγια

Γνωρίζατε πως στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει ένας νόμος τόσο περίεργος που φαντάζει σαν λανθασμένο σενάριο; Ένας κανόνας που εκ πρώτης όψεως αψηφά κάθε λογική;

Φανταστείτε το εξής. Διαπράττετε ακούσια ανθρωποκτονία. Ο Νόμος σάς προσφέρει ένα καταφύγιο για να σώσετε τη ζωή σας, αλλά έχει ένα τίμημα. Θα είστε περιορισμένοι εκεί, εξόριστοι από την ίδια σας τη ζωή. Και η μόνη σας ελπίδα να είστε κάποτε πραγματικά ελεύθεροι να εξαρτάται από κάτι εκπληκτικό: την… εκδημία κάποιου, που δεν έχει καμία σχέση με σας, που ζει πολύ μακριά, και που πιθανότατα δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή σας.

Αλλά αυτό το φαινομενικά νομικό κενό δεν είναι ένα ελάττωμα στο σύστημα. Είναι στην πραγματικότητα ένα από τα πιο παράξενα κλειδιά για την κατανόηση του Ευαγγελίου, ένα που συχνά παραβλέπουμε.

Φανταστείτε την σκηνή για μια στιγμή. Βρίσκεστε στο αρχαίο Ισραήλ. Είχατε ένα καβγά, ένα ατύχημα στη δουλειά και κάποιος πέθανε. Τώρα ο Νόμος ξέρουμε πως είναι άκαμπτος: οφθαλμός αντί οφθαλμού, ζωή αντί ζωής. Η δε οικογένεια του νεκρού έχει αυτό που είναι γνωστό ως «εκδικητής εξ αίματος», ήτοι, ένα στενό συγγενή με το νομικό καθήκον να σας κυνηγήσει και να εκτελέσει την ποινή. Αλλά στην σοφία Του, ο νόμος του Θεού παρείχε μια διέξοδο.

Έξι ιερές πόλεις διάσπαρτες σε όλο το Ισραήλ. Χεβρών, Σεχάμ, Κάδης… πόλεις-καταφύγια. Η μόνη σου ελπίδα ήταν να τρέξεις. Να τρέξεις πιο γρήγορα από ποτέ, προς την πλησιέστερη πόλη. Αν περνούσες τις πύλες της πριν σε προλάβουν, ο νόμος σε προστάτευε. Ήσουν ασφαλής. Μόλις έμπαινες μέσα στην πόλη, παρουσίαζες την υπόθεσή σου στους πρεσβύτερους. Αν αποφάσιζαν ότι η δολοφονία ήταν ακούσια, σου επιτρεπόταν να ζήσεις εκεί. Ήσουν προστατευμένος. Ο «Εκδικητής» δεν μπορούσε να σε αγγίξει.

Αλλά εδώ είναι που η ιστορία παίρνει μια ανησυχητική τροπή. Είσαι ασφαλής μεν, αλλά δεν είσαι ελεύθερος. Γίνεσαι φυλακισμένος μέσα στο ίδιο σου το οχυρό. Τόλμησε να βγάλεις ένα πόδι έξω από τα τείχη της πόλης και ο «εκδικητής εξ αίματος» μπορεί νόμιμα να σου αφαιρέσει τη ζωή. Και το ερώτημα είναι φυσικά αναπόφευκτο. Πόσο καιρό θα ζήσεις το υπόλοιπο της ζωής σου κοιτάζοντας με φόβο πάνω από τον ώμο σου, παγιδευμένος μέσα σε αυτό το επιχρυσωμένο κλουβί;

Ο Νόμος έδινε μια απάντηση, αυτήν που υπαινίχθηκα στην αρχή - και ακούγεται τόσο παράξενη. Η εξορία σου θα τελείωνε και θα μπορούσες να επιστρέψεις στο σπίτι σου, στη γη σου και στην οικογένειά σου, μόνο όταν θα πέθαινε ο χρισμένος αρχιερέας που υπηρετούσε εκείνη την εποχή:

«²⁴ και κρινεί η συναγωγή ανά μέσον του πατάξαντος και ανά μέσον του αγχιστεύοντος το αίμα, κατά τα κρίματα ταύτα, 25 και εξελείται η συναγωγή τον φονεύσαντα από του αγχιστεύοντος το αίμα, και αποκαταστήσουσιν αυτόν η συναγωγή εις την πόλιν του φυγαδευτηρίου αυτού, ου κατέφυγε, και κατοικήσει εκεί έως αν αποθάνη ο ιερεύς ο μέγας, ον έχρισαν αυτόν τω ελαίω τω αγίω». (Αριθ. 35:25)

Σκεφτείτε το, αυτό το ιδιόμορφο σενάριο. Τι νόημα έχει; Τι σύνδεση θα μπορούσε να υπάρχει μεταξύ του θανάτου ενός αθώου αρχιερέα στην πρωτεύουσα και της απελευθέρωσης ενός μακρινού δολοφόνου; Εκ πρώτης όψεως φαίνεται να μην έχει κανένα απολύτως νόημα. Μοιάζει με μια μάλλον αυθαίρετη νομική ιδιορρυθμία, όμως δεν είναι. Είναι η καρδιά του μηνύματος.

Να η ανατροπή που αλλάζει τα πάντα. Ο θάνατος του αρχιερέα δεν ήταν απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Εκλαμβανόταν και ως ένα γεγονός εξιλέωσης, μια πληρωμή. Στην βιβλική κοσμοθεωρία, ο αρχιερέας ήταν ο ανώτατος εκπρόσωπος του λαού ενώπιον του Θεού. Γι' αυτό ο θάνατός του είχε τόσο τεράστιο βάρος, που στα μάτια του θείου νόμου, εξοφλούσε και το χρέος αίματος που είχε προκαλέσει ο φυγάς.

Ο θάνατος κάποιου ανυπολόγιστης αξίας απελευθέρωνε τον ένοχο. Ο λογαριασμός εξοφλείτο πλήρως.

Σας ακούγεται γνώριμο; Τώρα,  ας  προχωρήσουμε χιλιάδες χρόνια μετά.

Η σκηνή δεν είναι πλέον το Ισραήλ, αλλά ολόκληρος ο κόσμος. Και ο ένοχος, μας λέει η Αγία Γραφή, είναι ο καθένας από εμάς. «πάντες γαρ ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού, δικαιούμενοι δωρεάν τη αυτού χάριτι δια της απολυτρώσεως της εν Χριστω Ιησού, ον προέθετο ο Θεός ιλαστήριον δια της πίστεως εν τω αυτού αίματι, εις ένδειξιν της δικαιοσύνης αυτού δια την πάρεσιν των προγεγονότων αμαρτημάτων.» (Ρωμ.3:23-25)

Η αμαρτία μας - ακόμα κι αν δεν είναι κυριολεκτική δολοφονία - μας έχει χωρίσει από τον Θεό και μας έχει θέσει υπό θανατική καταδίκη. Το ερώτημα λοιπόν είναι το ίδιο. Πού μπορούμε να τρέξουμε; Η επιστολή προς Εβραίους μας δίνει την απάντηση με εκπληκτική σαφήνεια. Λέει «¹⁸ ίνα δια δύο πραγμάτων αμεταθέτων, εν οίς αδύνατον ψεύσασθαι Θεόν, ισχυράν παράκλησιν έχομεν οι καταφυγόντες κρατήσαι της προκειμένης ελπίδος (Εβρ. 6:18) 

(Οι πιστοί μπορούμε να κρατηθούμε γερά στην ελπίδα που έχει τεθεί ενώπιόν μας. Εμείς που έχουμε σπεύσει προς την καταφυγή).

Βλέπετε τη σύνδεση; Ο Χριστός είναι η πόλη του καταφυγίου μας. Τρέχουμε σε Αυτόν για την ζωή μας, και σε Αυτόν είμαστε πραγματικά ασφαλείς. Η δικαιοσύνη δεν μπορεί πλέον να μας καταδικάσει.

Αλλά η αποκάλυψη δεν σταματά εκεί. Θυμάστε αυτόν τον παράξενο νόμο για τον αρχιερέα; Η επιστολή προς Εβραίους μας λέει ότι ο Ιησούς δεν είναι μόνο το καταφύγιό μας, είναι και ο αιώνιος αρχιερέας μας. Και εδώ όλα τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν τέλεια στη θέση τους.

Ο φονιάς του ανθρώπου στην πόλη του καταφυγίου απελευθερώθηκε μόνο όταν πέθανε ο αρχιερέας.

Και εμείς, οι πρόσφυγες εν Χριστώ, πότε απελευθερωθήκαμε πλήρως από την ενοχή και την καταδίκη μας και μας επετράπη να επιστρέψουμε στο σπίτι του πατέρα μας;

Ακριβώς. Όταν ο Μέγας Αρχιερέας μας Ιησούς Χριστός πέθανε στον Σταυρό. Ο Ιησούς εκπληρώνει και τους δύο ρόλους στην εντέλεια. Είναι η πόλη του καταφυγίου όπου προστρέχουμε. Και είναι ο αρχιερέας του οποίου ο θάνατος πληρώνει το χρέος μας απολύτως.

Αυτός ο παράξενος νόμος στο Βιβλίο των Αριθμών δεν ήταν ένα λάθος. Ήταν μια σκιά. Μια αθόρυβη προφητεία που διαπέρασε τους αιώνες, περιμένοντας να βρει το νόημά της και την πλήρη εκπλήρωσή της στον Σταυρό του Γολγοθά.

9. Η πόρτα της κιβωτού του Νώε

Κρυμμένος στις οδηγίες για την κατασκευή της Κιβωτού είναι ένας μυστικός κώδικας. Μια μόνο εβραϊκή λέξη την μετατρέπει σε μια εκπληκτική προφητεία για τον Χριστό. Η ιστορία είναι γνωστή. Ο Νώε κατασκευάζει την κιβωτό. Τα ζώα μπαίνουν μέσα και η οικογένειά του σώζεται.

Υπάρχει όμως μια κρίσιμη λεπτομέρεια. Δεν κλείνει την πόρτα ο Νώε. Η Γένεση λέει κάτι που σου προκαλεί ρίγος. «εισήλθον προς Νώε εις την κιβωτόν, δύο-δύο άρσεν και θήλυ από πάσης σαρκός, εν ω εστι πνεύμα ζωής. Και τα εισπορευόμενα άρσεν και θήλυ από πάσης σαρκός εισήλθε, καθά ενετείλατο ο Θεός τω Νώε. Και έκλεισε Κύριος ο Θεός την κιβωτόν έξωθεν αυτού.» (Γέν. 7:15-16)

Και ο Κύριος έκλεισε την κιβωτό απ’ έξω. Ο ίδιος ο Θεός σφραγίζει την είσοδο της κιβωτού. Γιατί έχει τόσο μεγάλη σημασία αυτό;

Επειδή η ασφάλεια του Νώε δεν βασιζόταν στη δική του δύναμη να κλείσει εκείνη την τεράστια πόρτα, αλλά στην κυρίαρχη εγγύηση του Θεού. Και όπως γνωρίζετε, στη Αγία Γραφή, οι λεπτομέρειες δεν είναι ποτέ τυχαίες.

Εδώ είναι που μια φαινομενικά τεχνική σημείωση συνδέει την Γένεση άμεσα με τον Σταυρό. Το μυστικό βρίσκεται στην… πίσσα.

Ο Θεός διέταξε τον Νώε να καλύψει την κιβωτό μέσα και έξω με μια μαύρη κολλώδη ουσία, κάτι σαν άσφαλτο, για να την κάνει αδιάβροχη και για να προστατέψει το ξύλο της από το νερό. Εκ πρώτης όψεως, μοιάζει με μια απλή ξυλουργική οδηγία. Αλλά εδώ είναι το κλειδί. Η εβραϊκή λέξη που χρησιμοποιείται για την πίσσα σε αυτό το απόσπασμα είναι «Kopher» כֹּפֶר - και αυτή είναι η μόνη φορά σε ολόκληρη την Αγία Γραφή που η λέξη Kopher μεταφράζεται ως «πίσσα» ή «άσφαλτος». Οπουδήποτε αλλού στην Παλαιά Διαθήκη, το Kopher αποδίδεται ως εξιλέωση, κάλυψη, λύτρα ή πληρωμή για μια ζωή. Η εξιλέωση είναι στον πυρήνα της η πράξη της κάλυψης ή της πληρωμής του χρέους της αμαρτίας για την αποκατάσταση της σχέσης μας με τον Θεό. Στην πραγματικότητα, είναι η ίδια η έννοια με το Kippur, όπως στο Yom Kippur, την ιερή εβραϊκή «Ημέρα της Εξιλέωσης».

Σταματήστε μια στιγμή και συνειδητοποιήσετε αυτή την λεπτομέρεια. Αυτό ακριβώς που κρατούσε τα ύδατα της κρίσης έξω - το φράγμα που εμπόδιζε τον θάνατο να εισχωρήσει μέσα στην κιβωτό - ήταν πράγματι η εξιλέωση. Η κιβωτός δεν ήταν απλώς επικαλυμμένη με πίσσα. Ήταν… «καλυμμένη» - με λύτρα - σφραγισμένη με μια πληρωμή, ώστε όσοι βρίσκονταν μέσα να μπορούσαν να ζήσουν. Βλέπετε τη σύνδεση;

Ξαφνικά, η ιστορία της Κιβωτού του Νώε σταματά να είναι μια χαριτωμένη διήγηση παιδική με ζωάκια. Γίνεται ένα εκπληκτικά ακριβές σχέδιο σωτηρίας του Θεού.

Αιώνες αργότερα, ο Απόστολος Πέτρος επιβεβαιώνει αυτή την αλήθεια με μια θεολογική βόμβα που τα συνδέει όλα μεταξύ τους. Γράφει: «²⁰ απειθήσασί ποτε, ότε απεξεδέχετο η του Θεού μακροθυμία εν ημέραις Νώε κατασκευαζομένης κιβωτού, εις ην ολίγαι, τούτ' έστιν οκτώ ψυχαί, διεσώθησαν δι' ύδατος. ²¹ ό αντίτυπον νυν και ημάς σώζει βάπτισμα, ου σαρκός απόθεσις ρύπου, αλλά συνειδήσεως αγαθής επερώτημα εις Θεόν, δι' αναστάσεως Ιησού Χριστού..» (Α΄ Πέτρ.3:20-21)

Δηλαδή τις ημέρες του Νώε, λίγοι άνθρωποι, δηλαδή οκτώ συνολικά, σώθηκαν μέσω του νερού – το δε νερό συμβολίζει το βάπτισμα που τώρα σώζει και εσάς;;

Μισό λεπτό… Λέει στ’ αλήθεια ο Πέτρος ότι ο κατακλυσμός, μια καταστροφική πράξη κρίσης, είναι στην πραγματικότητα μια εικόνα της σωτηρίας μας;  Ε ναι.

Και εδώ είναι που η ιστορία εκρήγνυται σε ένα εντελώς νέο επίπεδο νοήματος. Η κιβωτός δεν ήταν απλώς ένα πλεούμενο σκάφος. Ήταν άλλη μια «σκιά», μια προφητική πρόγευση, κάτι απείρως σπουδαιότερου που έμελλε. Φανταστείτε το ως εξής: Η κρίση του Θεού πέφτει πάνω στους ανθρώπους. Τα νερά, η καταιγίδα, τα κύματα, όλα χτυπούν την κιβωτό. Η κιβωτός είναι αυτή που δέχεται τα χτυπήματα μεν, αλλά όσοι βρίσκονται μέσα της μένουν στεγνοί, ασφαλείς και σίγουροι. Η κιβωτός δέχεται τα χτυπήματα τής κρίσης, για να προστατεύσει τους επιβάτες της.

Με τον ίδιο τρόπο, στον Σταυρό, ο Ιησούς έγινε η κιβωτός μας. Δέχθηκε Εκείνος ολόκληρο το κύμα της κρίσης του Θεού ενάντια στην αμαρτία μας. Δέχτηκε χτυπήματα από τα κύματα του θανάτου και της οργής, ώστε εμείς, μένοντας μέσα σε Αυτόν, να μπορέσουμε να περάσουμε μέσα από την καταιγίδα χωρίς να καταστραφούμε.

Και αυτό μας φέρνει πίσω σε μια άλλη λεπτομέρεια.

Γιατί η Κιβωτός είχε μόνο μία πόρτα; Επειδή αιώνες αργότερα, ο ίδιος ο Ιησούς θα έλεγε λόγια που αντηχούν βροντερά στην Ιστορία: «9 εγώ ειμι η θύρα· δι' εμού εάν τις εισέλθη, σωθήσεται, και εισελεύσεται και εξελεύσεται, και νομήν ευρήσει..» (Ιωάν.10:9)

Θυμηθείτε, ο Θεός ήταν που σφράγισε αυτή τη μία πόρτα, ασφαλίζοντας όσους ήταν μέσα. Και όπως η κιβωτός δεν είχε πηδάλιο ή πανιά, αναγκάζοντας τον Νώε να εμπιστευτεί πλήρως ότι ο Θεός θα την έφερνε σε ασφαλές λιμάνι, η σωτηρία μας δεν εξαρτάται από την ικανότητά μας να πλοηγούμε ή επιλέγοντας μια δική μας κατεύθυνση. Εξαρτάται αποκλειστικά από το «σκάφος» στο οποίο επιβαίνουμε - την Εκκλησία.

Η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από αποσπάσματα με βαθύτερο νόημα που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν. Αποσπάσματα που διαβάζονται εντελώς διαφορετικά μόλις τα κατανοήσουν.