1. Ο ίδιος ο Ησαΐας φανερά κήρυξε αυτήν τη μέλλουσα χαρά στην ανάσταση των δικαίων, λέγοντας τα εξής: «αναστήσονται οι νεκροί και εγερθήσονται οι εν τοις μνημείοις, και ευφρανθήσονται οι εν τη γη· η γαρ δρόσος η παρά σου, ίαμα αυτοίς εστίν».^[1] Το ίδιο λέγει και ο Ιεζεκιήλ: «Ιδού εγώ ανοίγω τα μνήματα υμών και ανάξω υμάς εκ των μνημάτων υμών του αναγαγείν με εκ των τάφων τον λαόν μου. Και δώσω πνεύμά μου εις υμάς, και ζήσεσθε, και θήσομαι υμάς επί την γην υμών, και γνώσεσθε, ότι εγώ Κύριος»^[2]. Και πάλι ο ίδιος λέγει τα εξής: «Τάδε λέγει Κύριος: συνάξω τον Ισραήλ εκ πάντων των εθνών, ου διεσκορπίσθησαν εκεί, και αγιασθήσομαι εν αυτοίς ενώπιον των υιών των εθνών και κατοικήσουσιν επί της γης αυτών, ην δέδωκα τω δούλω μου Ιακώβ, και κατοικήσουσιν επ' αυτής εν ελπίδι και οικοδομήσουσιν οικίας και φυτεύσουσιν αμπελώνας και κατοικήσουσιν εν ελπίδι, όταν ποιήσω κρίμα εν πάσι τοις ατιμάσασιν αυτούς, εν τοις κύκλω αυτών και γνώσονται ότι εγώ Κύριος ο Θεός αυτών και ο Θεός των πατέρων αυτών»^[3]. Λίγο πριν, όμως, δείξαμε ότι η Εκκλησία είναι το σπέρμα του Αβραάμ. Και γι' αυτό, για να γνωρίζωμε ότι αυτά θα συμβούν στην Καινή Διαθήκη, η οποία συγκεντρώνει από όλα τα έθνη όσους σώζονται και εγείρει από τους λίθους τέκνα για τον Αβραάμ^[4], λέγει ο Ιερεμίας: «Ιδού ημέραι έρχονται, λέγει Κύριος, και ουκ ερούσιν έτι: ζει Κύριος, ο αναγαγών τους υιούς Ισραήλ από βορρά και από πασών των χωρών, ου εξώσθησαν εκεί και αποκαταστήσει αυτούς εις την γην αυτών, ην έδωκε τοις πατράσιν αυτών»^[5].

2. Επειδή όλη η κτίση θα αυξάνει και θα ακμάζει κατά το θέλημα του Θεού, ώστε να φέρει και να αυξάνει τέτοιους καρπούς, λέγει ο Ησαΐας: «Και έσται επί παντός όρους υψηλού και επί παντός βουνού μετεώρου ύδωρ διαπορευόμενον εν τη ημέρα εκείνη, όταν απολώνται πολλοί και όταν πέσωσι πύργοι. Και έσται το φως της σελήνης ως το φως του ηλίου, επταπλάσιον εν τη ημέρα, όταν ιάσηται το σύντριμμα του λαού αυτού, και την οδύνην της πληγής αυτού ιάσεται»^[6]. Η οδύνη της πληγής είναι εκείνη, με την οποία επλήγη ο άνθρωπος στην αρχή που παρήκουσε εν τω Αδάμ. Είναι, δηλαδή, ο θάνατος, τον οποίο θα θεραπεύσει ο Θεός, ανιστώντας εμάς από τους νεκρούς και αποκαθιστώντας μας στην κληρονομιά των πατέρων, όπως πάλι λέγει ο Ησαΐας: «Και έση πεποιθώς επί Κύριον, και ποιήσει σε εισελθείν επί πάσαν την γην και ψωμιείσε την κληρονομίαν Ιακώβ του πατρός σου»^[7]. Αυτό είναι που είπε ο Κύριος: «Μακάριοι οι δούλοι εκείνοι, ους ελθών ο Κύριος ευρήσει γρηγορούντας. Αμήν λέγω υμίν, ότι περιζώσεται και ανακλινεί αυτούς, και παρελθών διακονήσει αυτοίς. Και εάν έλθει εν τη εσπερινή φυλακή και εύρει ούτω, μακάριοι εισιν, ότι ανακλινεί αυτούς και διακονήσει αυτοίς· και εάν εν τη δευτέρα και εάν εν τη τρίτη, μακάριοι εισιν»^[8]. Αυτό το ίδιο λέγει και ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη: «Μακάριος και άγιος ο έχων μέρος εν τη αναστάσει τη πρώτη»^[9]. Ο Ησαΐας κήρυξε ακόμη και το χρόνο, κατά τον οποίο θα γίνουν αυτά: «Και είπα: έως πότε, Κύριε; έως αν ερημωθώσι πόλεις παρά το μη κατοικείσθαι και οίκοι παρά το μη είναι ανθρώπους, και η γη καταλειφθήσεται έρημος. Και μετά ταύτα μακρύνει ημάς ο Θεός τους ανθρώπους, και πληθυνθήσονται οι εγκαταλειφθέντες επί της γης»^[10]. Αλλά και ο Δανιήλ λέγει το ίδιο: «Και η βασιλεία και η εξουσία και η μεγαλωσύνη των υποκάτω του ουρανού εδόθη αγίοις Υψίστου και η βασιλεία αυτού αιώνιος και πάσαι αι αρχαί αυτώ δουλεύσουσι και υπακούσονται»^[11]. Και για να μη θεωρηθεί ότι αυτή η υπόσχεση αναφέρεται στο παρόν, ειπώθηκε στον Προφήτη: «Και συ δεύρο και αναστήσει εις τον κλήρόν σου εις συντέλειαν ημερών»^[12].

3. Οι επαγγελίες κηρύσσονταν όχι μόνο για τους Προφήτες και τους προπάτορες, αλλά και για τις Εκκλησίες που απαρτίσθηκαν από τα έθνη. Αυτές το Πνεύμα τις ονομάζει και «νήσους», επειδή βρίσκονται μέσα στο θόρυβο, υπομένουν τη θύελλα των βλασφημιών, αναδεικνύονται ο σωτήριος λιμένας για όσους κινδυνεύουν και είναι το καταφύγιο αυτών που αγαπούν το ύψος και προσπαθούν να αποφύγουν το «Βυθό», δηλαδή, το βάθος της πλάνης. Γι' αυτό λέγει ο Ιερεμίας τα εξής: «Ακούσατε λόγον Κυρίου, έθνη, και αναγγείλατε εις νήσους τας μακρόθεν· είπατε: ο λικμήσας τον Ισραήλ Θεός και συνάξει αυτόν και φυλάξει αυτόν ως ο βόσκων ποίμνιον προβάτων αυτού. Ότι ελυτρώσατο Κύριος τον Ιακώβ, εξείλατο αυτόν εκ χειρός στερεωτέρου αυτού. Και ήξουσι και ευφρανθήσονται εν τω όρει Σιών και ήξουσιν επ' αγαθά, επί γην σίτου και οίνου και καρπών και κτηνών και προβάτων, και έσται η ψυχή αυτών ώσπερ ξύλον έγκαρπον, και ου πεινάσουσιν έτι. Και τότε χαρήσονται παρθένοι εν συναγωγή νεανίσκων, και πρεσβύται χαρήσονται, και στρέψω το πένθος αυτών εις χαρμονήν και ποιήσω αυτούς ευφραινομένους. Μεγαλυνώ και μεθύσω την ψυχήν των Ιερέων υιών Λευΐ, και ο λαός μου των αγαθών μου εμπλησθήσεται»^[13]. Δείξαμε, όμως, στο προηγούμενο βιβλίο^[14] ότι όλοι οι μαθηταί του Κυρίου είναι Λευΐτες και Ιερείς. Είναι δε γνωστό ότι αυτοί και το Σάββατο βεβήλωναν στο ναό, και όμως ήσαν αθώοι^[15]. Τέτοιες, λοιπόν, επαγγελίες ολοφάνερα δείχνουν το συμπόσιο στη βασιλεία των δικαίων αυτής της κτίσεως, στην οποία ο Θεός υποσχέθηκε ότι ο ίδιος θα διακονήσει.

4. Επί πλέον για την Ιερουσαλήμ και για το βασιλιά της, ο Ησαΐας λέγει: «Τάδε λέγει Κύριος: μακάριος ος έχει εν Σιών σπέρμα και οικείους εν Ιερουσαλήμ. Ιδού βασιλεύς δίκαιος βασιλεύσει, και άρχοντες μετά κρίσεως άρξουσι»^[16]. Και για την προετοιμασία, κατά την οποία θα ανοικοδομηθεί, λέγει: «Ιδού εγώ ετοιμάζω σοι άνθρακα τον λίθον σου και τα θεμέλιά σου σάπφειρον και θήσω τας επάλξεις σου ίασπιν και τας πύλας σου λίθους κρυστάλλου και τον περίβολόν σου λίθους εκλεκτούς και πάντας τους υιούς σου διδακτούς Θεού και εν πολλή ειρήνη τα τέκνα σου. Και εν δικαιοσύνη ανοικοδομηθήση»^[17]. Και πάλι ο ίδιος λέγει: «Ιδού εγώ ποιώ αγαλλίαμα Ιερουσαλήμ και τον λαόν μου ευφροσύνην. Ουκέτι μη ακουσθεί εν αυτή φωνή κλαυθμού ουδέ φωνή κραυγής. Και ου μη γένηται εκεί άωρος και πρεσβύτης, ος ουκ εμπλήσει τον χρόνον αυτού· έσται γαρ ο νέος εκατόν ετών, ο δε αποθνήσκων αμαρτωλός εκατόν ετών και επικατάρατος έσται. Και οικοδομήσουσιν οικίας και αυτοί ενοικήσουσι, και καταφυτεύσουσιν αμπελώνας και αυτοί φάγονται καρπούς αυτών και οίνον πίονται. Και ου μη οικοδομήσουσι και άλλοι ενοικήσουσι, και ου μη φυτεύσουσι και άλλοι φάγονται· κατά γαρ τας ημέρας του ξύλου της ζωής έσονται αι ημέραι του λαού μου· τα γαρ έργα τών πόνων αυτών παλαιώσουσιν»^[18].

Σημειώσεις

1. Ησαΐας 26,19.

2. Ιεζεκιήλ 37,12-14.

3. Ιεζεκιήλ 28,25-26.

4. Ματθαίος 3,9· Λουκάς 3,8.

5. Ιερεμίας 16,14-15.

6. Ησαΐας 30,25-26.

7. Ησαΐας 58,14.

8. Λουκάς 12,37-38.

9. Αποκάλυψη 20,6.

10. Ησαΐας 6,11-12.

11. Δανιήλ 7,27.

12. Δανιήλ 12,13.

13. Ιερεμίας 38,10-14.

14. Κεφάλαιο 8,3.

15. Ματθαίος 12,5.

16. Ησαΐας 31,9-32,1.

17. Ησαΐας 54,11-14.

18. Ησαΐας 65,18-22.