Από τα κείμενα τού Αρχιμ. Σωφρονίου, που έχουν κατά καιρούς δημοσιευθή, αντιλαμβανόμαστε ότι ο Γέροντας Σωφρόνιος ήταν ένας «βιαστής» Ιερομόναχος, που ασκήθηκε στην Ιερά Μονή τού Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος, αλλά κυρίως στην έρημο τού Αγίου Όρους με προσευχή βαθύτατη, με μετάνοια και θρήνο, με πνευματικές εμπειρίες θεωρίας τού ακτίστου Φωτός. Επίσης, στα κείμενά του φαίνεται το χάρισμα τής μνήμης τού θανάτου, που ζούσε από την μικρή του ηλικία και το οποίο δεν τον εγκατέλειψε ποτέ στην ζωή του.

Όταν γίνεται λόγος για το χάρισμα τής μνήμης τού θανάτου, δεν νοείται η αίσθηση ότι κάποτε θα έλθη η ώρα που θα πεθάνουμε, αλλά η αίσθηση ότι η ζωή χωρίς τον Θεό είναι ανούσια, πραγματικός θάνατος. Ο άνθρωπος πλάσθηκε από τον Θεό για να βρίσκεται σε μια διαρκή κοινωνία μαζί Του και να εμπνέεται από την Χάρη Του. Οπότε, μια ζωή χωρίς την Χάρη τού Θεού είναι νεκρή.

Επίσης, μνήμη τού θανάτου νοείται και μια ζωή με την βίωση τής φθαρτότητας και τής θνητότητας, που εκδηλώνονται με τις ασθένειες και τους ποικίλους πειρασμούς. Όταν δε οι καταστάσεις αυτές αντιμετωπίζονται με προσευχή και έμπνευση, με μια ορμή προς την αθανασία, τότε υπερβαίνονται τα προβλήματα που συνδέονται με την μνήμη τού θανάτου.