Οι άνθρωποι αποφεύγουν κάθε αναφορά σε πράγματα που δημιουργούν λύπη ή πένθος.

Ακόμη και πολλοί Χριστιανοί και κήρυκες του Ευαγγελίου αποφεύγουν αναφορές σε θέματα όπως θλίψεις, βάσανα, δοκιμασίες, πένθος.

Το να στεναχωρηθεί κάποιος το θεωρούν παράκαιρο. Η θέση του Εκκλησιαστή «Κάλλιον να υπάγη τις εις οίκον πένθους, παρά να υπάγη εις οίκον συμποσίου» (7:2) τους είναι μακάβρια.

Την ίδια στιγμή όμως εάν θιγούν, αδικηθούν ή κατηγορηθούν τότε χωρίς έλεγχο γεμίζουν «πικρία, θυμό, οργή, κραυγή» όπως πολλοί Χριστιανοί στην εκκλησία των Εφεσίων (Εφ. 4:3).

Αν κάποιος παραστρατήσει ή από αδυναμία ξεπέσει τότε γεμίζουν καταλαλιά, κατάκριση και ψιθυρισμό εναντίον του όπως μερικοί Χριστιανοί στην εκκλησία των Κορινθίων. «…φοβούμαι… μήπως είναι μεταξύ σας έριδες, ζηλοτυπίαι, θυμοί, μάχαι, καταλαλιαί, ψιθυρισμοί, αλαζονείαι, ακαταστασίαι» (Β’ Κορ. 12:20).

Σ’ αυτούς η Εκκλησία δεν είναι «νοσοκομείο», ούτε ένα απάνεμο λιμάνι για τα συντρίμμια. Eίναι ένας στρατός χωρίς πρόβλεψη περίθαλψης για πεσόντες και τραυματίες. Αυτοί απλώς εξοστρακίζονται, αφήνονται στην μοίρα τους ή ακόμη συχνότερα αποκεφαλίζονται… Η αγάπη για τον συνάνθρωπο δεν κατοικεί μέσα τους, έχουν την αγάπη μόνο για τους οικείους και τους ομοϊδεάτες τους. Δεν άκουσαν το Κύριο που είπε: «εάν αγαπάτε τους αγαπώντας σας, ποια χάρις χρεωστείται εις εσάς; διότι και οι αμαρτωλοί αγαπώσι τους αγαπώντας αυτούς» (Λουκ. 6:32-33).

Αντιθέτως μέσα στη καρδιά τους φωλιάζουν τρομερά θηρία και όμως καυχώνται στην αναγέννησή τους! Ποια θηρία; Η μοχθηρία, δηλ. η χαρά για την πτώση ή την καταστροφή του άλλου και ο φθόνος, δηλ. το να νοιώθει κανείς λύπη για την ευτυχία ή την πρόοδο του άλλου.

«Σεις είσθε πεφυσιωμένοι και δεν επενθήσατε…» (Α’ Κορ. 5:2).

«Τι πρέπει να κάμωμεν άνδρες αδελφοί;» (Πραξ. 2:37).

Αν κάποιος μας κατηγορήσει, μας αδικήσει, μας λοιδορήσει θα του αρχίσουμε τον πόλεμο; Αν κάποιος πέσει, ατονήσει, πλανηθεί, αποστατήσει, υποκριθεί, θα τον απορρίψουμε; Αν κάποιος από τους προηγούμενους χτυπήσει, αρρωστήσει, χωρίσει, θα χαρούμε και θα δικαιωθούμε; Μη γένοιτο αδελφοί! Έτσι θα τινάξουμε στον αέρα την πολύτιμη σχέση μας με τον Πατέρα…

«Τι λοιπόν θέλομεν κάμει;» (Λουκ. 3:10).

Θα πενθήσουμε, θα προσευχηθούμε, θα κλαύσουμε, θα νηστεύσουμε, όπως οι πρωτοστάτες για την αποκατάσταση αυτών που ο ίδιος Κύριος εξόρισε στην Βαβυλώνα… (Μιχ. 4:9-13).

Ο Νεεμίας ομολογεί: «Ότε ήκουσα τους λόγους τούτους, ­–περί της τραγικής δηλ. κατάστασης των εναπομεινάντων στην Ιερουσαλήμ– εκάθισα και έκλαυσα και πένθησα και νήστευσα και προσευχόμουν» (Νεεμ. 1:4), ο δε Έσδρας «…άρτον δεν έφαγε και ύδωρ δεν έπιε, διότι ήτο εις πένθος δια την παράβασιν των μετοικισθέντων…» (Έσδρας 10:6).

Πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν πολεμάμε ανθρώπους και «τα όπλα του πολέμου ημών, δεν είναι σαρκικά, αλλά δυνατά συν Θεώ προς καθαίρεσιν οχυρωμάτων…» (Β’ Κορ. 10:4).

Η μάχη δεν είναι προσωπική, αλλά πνευματική. Δηλαδή το Πνεύμα του Θεού έκανε τιτάνιο αγώνα για την σωτηρία και την διαφύλαξη κάποιου και η πτώση του σημαίνει μια νίκη του εχθρού, μια ήττα για τον στρατό του Κυρίου.

Το να καταπολεμούμε ή να περιφρονούμε τον πεσόντα, τον πεπλανημένο ή και τον εχθρό μας δεν είναι το θέλημα του Πατέρα.

Δεν είναι μια πράξη αγάπης. Μια πράξη αγάπης προϋποθέτει μια άλλη συμπεριφορά. «Εφερόμην ως προς φίλον, ως προς αδελφόν μου· έκυπτον σκυθρωπάζων, ως ο πενθών δια την μητέρα αυτού» (Ψαλμ. 35:14).

Είναι καιρός να πενθήσουμε για την κατάσταση του άλλου, για τον κίνδυνο να χαθεί αιώνια. «Μακάριοι οι πενθούντες, διότι αυτοί θέλουσι παρηγορηθεί» (Ματθ. 5:4). «Και τούτο ελύπησε τον Σαμουήλ, και εβόησε προς τον Κύριον, δι’ όλης νυκτός… και είπε ο Κύριος προς τον Σαμουήλ, Έως πότε συ πενθείς δια τον Σαούλ…;» (Α’ Σαμ. 15:11, 16:1).

Ο Κύριός μας «λοιδορούμενος δεν αντελοιδόρει, πάσχων δεν ηπείλει, αλλά παρέδιδεν εαυτόν εις τον κρίνοντα δικαίως» (Α’ Πετρ. 2:23). Ας αγωνισθούμε λοιπόν και η χάρις του Θεού θα μας βοηθήσει να αποκτήσουμε τον προβατοειδή χαρακτήρα του Χριστού.

Έτσι θα ακολουθήσουμε τα αχνάρια των αγίων. Κάποιος αρχαίος πατέρας περιγράφεται, όταν ευρίσκετο πιεζόμενος από παντού, να αναφωνεί: «Δεν μπορώ να δαγκώσω γιατί δεν είμαι λύκος, δεν μπορώ να γαβγίσω γιατί δεν είναι σκύλος, δεν μπορώ να πετάω λάσπη και πέτρες γιατί είμαι δούλος. Πιεζόμενος λοιπόν πανταχόθεν, έβαλα σ’ εφαρμογή τα όπλα που μου έδωσε ο Κύριος, την νηστεία, την προσευχή και τα δάκρυα, και τους νίκησα όλους…».

Πράγματι, έτσι συμπεριφέρονταν όλοι οι άγιοι άνθρωποι του Θεού. Και αυτό το πνεύμα το βλέπουμε και στον Αμβρόσιο, επίσκοπο Μεδιολάνων (339-397 μ.Χ.) ο οποίος όταν άκουγε για την αμαρτία κάποιου ανθρώπου, «έκλαιγε τόσο ώστε έκανε και τον άλλον να κλαίει… γιατί αισθανόταν πως, μαζί με εκείνον που είχε πέσει, έπεφτε και ο ίδιος…» (Vita Ambrosii, 39).

«Μη νικάσαι υπό του κακού, αλλά νίκα δια του αγαθού το κακόν…» (Ρωμ. 12:21).

Αν κάποιος μας επιτίθεται, μας πολεμά, μας ειρωνεύεται, μας αμφισβητεί, ζει μια υποκριτική ζωή, έχει μια ψευτοδιδασκαλία, ή οτιδήποτε άλλο ο Κύριος έχει δώσει τις λύσεις… «Εάν τις ιδή τον αδελφόν αυτού αμαρτάνοντα…» (Α’ Ιωαν. 5:16). «Εάν δε αμαρτήσει εις σε ο αδελφός σου…».

Εάν ένας εργάτης στον οποίο ο Κύριος χάρισε τα μύρια αμαρτήματα, έπιασε να χτυπά τους συνδούλους, τι κάνουν οι σύνδουλοι;

Δεν τον πιάνουν και αυτοί από το λαιμό, δεν πετούν λάσπη και τούβλα, αλλά «ιδόντες οι σύνδουλοι αυτού τα γενόμενα, ελυπήθησαν σφόδρα και ελθόντες εφανέρωσαν προς τον Κύριον αυτών πάντα τα γενόμενα…» (Ματθ. 18:15-17, 31).

Στο άγιο όρος της πνευματικής ζωής θα κατοικήσει, «ο μη καταλαλών δια της γλώσσης αυτού… μηδέ δεχόμενος ονειδισμό κατά του πλησίον αυτού» (Ψαλμ. 15:3) στην αντίθετη περίπτωση «αν δαγκώνετε και κατατρώτε ο ένας τον άλλον προσέχετε μήπως αφανιστείτε ο ένας από τον άλλον…» (Γαλ. 5:15, ΔΜ).

Σήμερα, ο Κύριος μας καλεί να πενθήσουμε και όχι να αγανακτήσουμε, να καταλαλήσουμε και να ψιθυρίσουμε για την κατάσταση πολλών μέσα στην Εκκλησία ή στον έξω κόσμο. «Κύριος ο Θεός… σας εκάλεσεν εις κλαυθμόν, και εις πένθος». (Ησ. 22:12). Ο ίδιος Πατέρας δηλώνει για την κατάσταση της εκκλησίας ότι «δια το σύντριμμα της θυγατρός του λαού μου είμαι εις πένθος…» (Ιερ. 8:21).

Αλλά σύντομα θα χαρούμε για την αποκατάσταση, την εξύψωση και την κάθαρση την οποία ο Κύριος θα κάνει στην Εκκλησία των εσχάτων ημερών. Για τον σκοπό αυτό ετοιμάζουμε την οδό Του…

«Ευφρανθήτε μετά της Ιερουσαλήμ και αγάλλεσθε μετ’ αυτής, πάντες οι αγαπώντες αυτήν, χαρήτε χαράν μετ’ αυτής πάντες οι πενθούντες δι’ αυτήν…

Αντί χαλκού θέλει φέρει χρυσίον, και αντί σιδήρου θέλει φέρει αργύριον, και αντί ξύλου θέλει φέρει χαλκόν, και αντί λίθον σίδηρον, και θέλω καταστήσει τους αρχηγούς σου ειρήνην, και τους επιστάτας (επισκόπους – μτφρ. Ο’) σου δικαιοσύνην… θέλεις ονομάζει τα τείχη σου Σωτηρίαν και τα πύλας σου Αίνεσιν… αι ημέραι του πένθους σου θέλουσι τελειωθεί» (Ησ. 66:10, 60:17-22).