210. Πείτε μας κάτι για την φιλαυτία.

Να τι θα ειπώ. Κατά το μέτρο που ο άνθρωπος αρνείται την αγάπη του εαυτού του, κατά το ίδιο μέτρο προοδεύει στα έργα της αρετής, αγιάζεται και ενώνεται με τον Θεό.

Συνήθως, όταν κάποιος εγκωμιάζεται, τραγουδάει π.χ. με δυνατή φωνή, για να φανεί η ανωτερότητα του, κρίνει τους άλλους αυστηρότερα, διαλέγει πάντα το καλλίτερο, το μεγαλύτερο και το ωραιότερο· κλαίει περισσότερο για τον εαυτό του παρά για τους άλλους και χαίρεται μόνο για τον εαυτό του και σχεδόν ποτέ για τον πλησίον του.

Αυτός είναι ο φίλαυτος.

Ο Χριστός όμως σταύρωσε στον σταυρό την φιλαυτία, προσφέροντας την ζωή Του για την δική μας την ζωή.

Μεταξύ των ανθρώπων λίγοι είναι εκείνοι που σταυρώνουν το πάθος της φιλαυτίας, όπως έκανε για εμάς ο Χριστός.

Πολλοί είναι εκείνοι που προτίθενται να ζήσουν μία πνευματική ζωή, αλλά δεν φθάνουν μέχρι την σταύρωση, διότι δεν παραιτούνται εξ ολοκλήρου από την φιλαυτία των, δηλ. τον εγωισμό των.

Αλλά χωρίς θυσία, χωρίς την σταύρωση των παθών μας, χωρίς την εγκατάλειψη της αμαρτίας, δεν μπορούμε να ιδούμε τον Χριστό, δεν μπορούμε να σωθούμε.