Γράφουν οι Ειδωλολάτρες ότι οι χριστιανοί είχαν ξεθάψει ένα πτώμα και το δίκασαν (αν και αυτό το έκαναν οι Ρωμαιοκαθολικοί και όχι οι Χριστιανοί). Οι αρχαίοι Αθηναίοι όμως δίκαζαν ένα τσεκούρι για φόνο κάθε χρόνο. Το τσεκούρι έχανε πάντα την δίκη και το εκτελούσαν.

Δείτε πως γινόταν.

Γιορτή: 14 Σκιροφοριώνος (τέλη Ιουνίου), πάνω στην Ακρόπολη, στον βωμό του Διός Πολιέως. Την θεωρούσαν τόσο αρχαία που έλεγαν ότι την έβαλε ο ίδιος ο Κέκροπας ή ο Ερεχθέας.

Το τελετουργικό βήμα-βήμα:

1. Η Παγίδα: Η οικογένεια των Κεντριαδών άπλωνε πάνω στον βωμό σιτάρι και κριθάρι (τους πέλανους). Μετά έφερναν κοπάδι από βόδια-εργάτες - τα ζώα που όργωναν τα χωράφια και απαγορευόταν να τα σκοτώσεις.

2. Η Επιλογή: Όποιο βόδι τολμούσε να φάει πρώτο από τον ιερό καρπό, αυτόματα "διάλεγε τον εαυτό του" για θυσία. Διέπραττε ιεροσυλία.

3. Ο Φόνος: Πεταγόταν τότε μέλος της οικογένειας των Θαυλωνιδών, ο λεγόμενος Βουφόνος (ο φονιάς του βοδιού), έπαιρνε ένα τσεκούρι και  χτυπούσε με πέλεκυ στο λαιμό του βοδιού και... έφευγε τρέχοντας έξω από την Αθήνα ενώ πετούσε το τσεκούρι. Γιατί το να σκοτώσεις βόδι-εργάτη ήταν φόνος (μετά κατηγορούν τους Ινδούς που απαγορεύουν να κάνεις κακό σε αγελάδα, όμως ξεχνούν ότι παγανιστές οι μεν, παγανιστές οι δε).

4. Η Ανάσταση: Τα ωραία δεν σταματούν. Το βόδι το έγδερναν, το τεμάχιζαν το μαγείρευαν και το έτρωγαν όλοι μαζί, και μετά γέμιζαν το τομάρι με άχυρο και το έζευαν σε αλέτρι σαν να ήταν ζωντανό. Το ξανάφερναν έτσι στην ζωή. Αυτό πίστευαν οι Αθηναίοι.

5. Η Δίκη - το πιο σουρεάλ: Μετά γινόταν κανονική δίκη στο Πρυτανείο, στο δικαστήριο που δίκαζε φόνους!

Η διαδικασία ήταν "κωμωδία αθωότητας":

Οι κοπέλες που έφεραν το νερό για να ακονίσουν το τσεκούρι κατηγορούσαν αυτούς που το ακόνισαν.

Αυτοί που το ακόνισαν κατηγορούσαν αυτόν που το έδωσε.

Αυτός που το έδωσε κατηγορούσε τον Βουφόνο.

Ο Βουφόνος όμως δεν ήταν εκεί - είχε φύγει.

Τελικά ο δικαστής έβρισκε  ένοχο το ίδιο το τσεκούρι, το καταδίκαζαν για φόνο και το εκτελούσαν ενώ το πετούσαν στη θάλασσα.

Γιατί το έκαναν;

Είναι η ενοχή του πολιτισμού που αρχίζει να σκοτώνει ζώα. Όπως λέει ο Πορφύριος που σώζει την πιο αναλυτική περιγραφή από τον Θεόφραστο:

«...όταν ο βούς αποσφαγεί, των μεν άλλων αποψηφίζονται, κρίνοντες έκαστον εν τω μέρει φόνου· καταγινώσκουσι δε της μαχαίρας, και λέγουσι ταύτην αποκτείναι αυτόν.» - Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία 8,3

Και ο λόγος της ίδρυσης του φόβου του βοδιού είναι ο ακόλουθος. Ένας αγρότης, ο Δίομος, είδε ένα βόδι να του τρώει τα γλυκά από τον βωμό και από θυμό το σκότωσε. Μετά τον έπιασαν τύψεις, έφυγε στην Κρήτη, και η Αττική έπεσε σε ανομβρία. Το Μαντείο των Δελφών είπε ότι πρέπει όλη η πόλη να μοιραστεί την ενοχή. Έτσι από τότε, όλη η πόλη σκοτώνει μαζί για να μην φταίει κανείς.

Πότε ξεκίνησε;

Μυθικά το πάνε στον Κέκροπα (1600 π.Χ.) ή στον Ερεχθέα. Ιστορικά, το πρώτο επιγραφικό στοιχείο που έχουμε είναι από το τέλος του 6ου αι. π.Χ. - και επιγραφή του 330 π.Χ. (IG II³ 551) που είναι ψήφισμα της Αθηναϊκής Βουλής για την οργάνωση των Διιπολείων / Βουφονίων. Δηλαδή ήδη τότε το θεωρούσαν πανάρχαιο.

Μέχρι πότε το έχουμε;

• 5ος αι. π.Χ.: Ο Αριστοφάνης στις Νεφέλες (984) το αναφέρει ως κάτι σκοτεινό και αρχαϊκό που όλοι ξέρουν.

• 1ος αι. π.Χ. - 2ος αι. μ.Χ.: Ο Παυσανίας (1.28.10) το περιγράφει σαν κάτι που γίνεται ακόμα στην Ακρόπολη στην εποχή του.

• 3ος αι. μ.Χ.: Ο Πορφύριος στο Περί Αποχής (2.10, 2.29) που είναι η κύρια πηγή μας, το περιγράφει σε ενεστώτα - σαν τελετή που γίνεται ακόμα.

Η φράση που βρίσκεις σε όλες τις εγκυκλοπαίδειες είναι: The Dipolieia survived at least to the time of the Roman Empire.

Πώς εξαφανίστηκε;

Δεν εξαφανίστηκε μόνο του. Το σκότωσαν οι νόμοι και σώθηκαν τα βόδια και τα τσεκούρια.

Όταν ο Θεοδόσιος Α' με το Διάταγμα της Θεσσαλονίκης το 380 μ.Χ. έκανε τον Χριστιανισμό επίσημη θρησκεία του κράτους και μετά με τα διατάγματα του 391-392 μ.Χ. απαγόρευσε όλες τις θυσίες ζώων και την είσοδο σε ναούς, τα Βουφόνια πέθαναν αυτόματα.

Ήταν διπλά παράνομο:

1. Ήταν θυσία ζώου (απαγορευόταν)

2. Γινόταν πάνω στην Ακρόπολη, στον ναό του Διός Πολιέως.

Δεν έχουμε καμία μαρτυρία μετά τον 4ο αιώνα. Το πιθανότερο είναι ότι η τελευταία τελετή έγινε γύρω στο 390 μ.Χ., λίγο πριν κλείσουν οριστικά οι ναοί της Ακρόπολης και μετατραπούν σε εκκλησίες.

Οπότε: Έχουμε από το 600 π.Χ. (τουλάχιστον) μέχρι το 390 μ.Χ. - σχεδόν 1000 χρόνια να δικάζουν ένα τσεκούρι και να το πετάνε στη θάλασσα κάθε 14 Σκιροφοριώνος.

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που έχουμε δίκη άψυχου αντικειμένου - μια πράξη που κράτησε στην Αθήνα μέχρι και τη Ρωμαϊκή εποχή!

Φαντάσου να κράταγε μέχρι σήμερα - θα είχαμε κάθε Ιούνιο δίκη τσεκουριού στην Ακρόπολη! Ευτυχώς που ο Μέγας Θεοδόσιος σταμάτησε και  αυτή την παγανιστική τρέλα.

 

Πηγές:

1. Θεόφραστος, Περί Ευσεβείας (σώζεται μέσω Πορφυρίου, De Abstinentia 2.10, 2.29-30) - η πιο λεπτομερής περιγραφή.

2. Παυσανίας 1.28.10 - για την καταγωγή από τον Ερεχθέα.

3. Παυσανίας 1.24.4 - «...ο ιερεύς ο λεγόμενος βουφόνος κτείνει τον βουν και φεύγει...»

4. Αριστοφάνης, Νεφέλαι 984 - λέει ότι ήταν ήδη αρχαϊκό τελετουργικό στην εποχή του.

5. Wikipedia: Διιπόλεια / Βουφόνια - συνοψίζει όλο το τυπικό.