Η ζωή της μία στοίβα από τεστ εγκυμοσύνης στα οποία δεν εμφανίστηκε ποτέ η διπλή μπλε γραμμή, υπονοώντας ότι κυοφορεί ένα παιδί που τόσο επιθυμούσε.

Το ημερολόγιο γεμάτο υπογραμμίσεις και ημερομηνίες για επίσκεψη σε γιατρό και γυναικολόγο. Εξετάσεις αίματος, ορμόνες, αέναες συναντήσεις με το γυναικολόγο οι οποίες κατέληγαν σε διαφορετικό αποτέλεσμα από το προσδοκώμενο.

Η προσφυγή σε κάθε ελπίδα, από την Επιστήμη μέχρι την υπερφυσική επέμβαση, δεν έπαυε να κρατάει ζωντανή την ελπίδα.

Μέσα της όμως, υπήρχε η πικρία, το παράπονο. Γιατί ο γιατρός δε με αφήνει να κρατήσω στην αγκαλιά μου το δικό μου παιδί; Γιατί να μη δώσω αγάπη σε ένα πλάσμα, όταν ο Θεός στέλνει παιδιά σε ανθρώπους παντελώς ακατάλληλους;

Όλα έδειχναν πως η απόκτηση ενός βιολογικού παιδιού είναι μία υπόθεση πολύ δύσκολη. Ίσως και να μην πραγματοποιηθεί ποτέ... οι εξετάσεις ποτέ δεν καταλήγουν στην ανακοίνωση ενός αποτελέσματος που θα έκανε την καρδιά και την κοιλιά της να σκιρτήσουν από χαρά.

Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου... ποιος ξέρει, γιατί ο Θεός δε θέλει να δώσει παιδιά σε ορισμένους ανθρώπους, οι οποίοι τα θέλουν και μπορούν να τα αγαπήσουν;

Την ίδια απορία είχε και εκείνη. Μέχρι που συνάντησε ένα παιδί οχτώ ετών σχεδόν, στο απέναντι ίδρυμα της γειτονιάς της, το οποίο δεν είχε προσέξει ποτέ ιδιαίτερα.

Ένα αγοράκι που με θάρρος επειδή είχε πια κρατήσει στο μυαλό του τη μορφή της η οποία περνούσε από το δρόμο καθημερινά, με θάρρος τη χαιρετούσε. Την αποκαλούσε "κυρία" και της ζητούσε να τον πάρει και να πάνε να φάνε παγωτό.

Η επιμονή του την έκανε με τον καιρό να προσέξει περισσότερο αυτό το πιτσιρίκι που ήταν μόνο οχτώ χρονών αλλά η ζωή με τις δύσκολες εμπειρίες της, το είχε προικίσει με μία τόλμη και ωριμότητα.

Αποφάσισε σταδιακά να σκεφτεί μήπως ο Θεός ήθελε να την κάνει μητέρα ακολουθώντας όμως έναν διαφορετικό δρόμο από τις πολλές γυναίκες. Αυτός ο μπόμπιρας θα ήταν το παιδί της καρδιάς της, ένα πλάσμα που ήδη είναι ζωντανό και χρειάζεται έναν ή περισσότερους ανθρώπους να το φροντίσουν, να το κρατήσουν σφιχτά στην αγκαλιά τους και να βοηθήσουν να αποφεύγει τις κακοτοπιές.

Οι δρόμοι του Θεού δεν είναι πάντοτε ευθείς, ακόμα και αν δε δίνει σε πολλούς ανθρώπους αυτό που θέλουν με τον τρόπο που επιθυμούν, μπορεί να το προσφέρει από έναν άλλο παράδρομο.

Ο Άγιος Πορφύριος συνήθιζε να λέει: αν όλοι γίνουν γονείς ποιος θα ενδιαφερθεί για τα παιδιά που είναι ορφανά;

Και η γυναίκα αυτή σταδιακά άρχισε να συνειδητοποιεί ότι ο Θεός ήθελε να τη φέρει κοντά στο πλευρό του παιδιού αυτού, να γίνει η μητέρα του, να γίνει ένας γονιός καρδιάς.

Τώρα οι μήνες δεν ήταν γεμάτοι αγωνία μήπως υπάρξει καθυστέρηση που υπονοεί κύηση ή έξοδα σε επεμβάσεις και ιατρικές παρεμβάσεις. Ο Θεός την έκανε μητέρα ενός παιδιού που ήδη βρισκόταν στη ζωή...