Πρέπει, ιδιαιτέρως, να σχολιασθεί θεολογικά μια φράση από το τρίτο τροπάριο τών στιχηρών τού Εσπερινού τής εορτής τού Ευαγγελισμού τής Θεοτόκου που παρουσιάζει την Παρθένο Μαρία να λέγη στον άγγελο που τής μετέδωσε την είδηση ότι θα γίνη Μητέρα τού Χριστού: «τέξομαι τον άσαρκον, σάρκα εξ εμού δανεισάμενον, όπως αναγάγη τον άνθρωπον ως μόνος δυνατός εις το αρχαίον αξίωμα δια τής συγκράσεως».

Στον άνθρωπο γίνεται η θέωση «δια τής συγκράσεως» και όχι δια τής συζυγίας ή τού παρυφισταμένου. Αυτό σημαίνει ότι η Χάρη τού Θεού δεν ενεργεί στον άνθρωπο έξωθεν, αλλά έσωθεν δια τής καρδίας. Όταν οι άγιοι φθάνουν στην θεωρία τού ακτίστου Φωτός, δεν βλέπουν το Φως έξω από αυτούς, γιατί έτσι ενεργεί ο διάβολος, αλλά έσωθεν, μέσα από την καρδιά. Είναι χαρακτηριστικό το χωρίο τού Αποστόλου Παύ λου: «ο Θεός ο ειπών εκ σκότους φως λάμψαι, ος έλαμψεν εν ταις καρδίαις ημών προς φωτισμόν τής γνώσεως τής δόξης τού Θεού εν προσώπω Ιησού Χριστού» (Β΄ Κορ. δ΄, 6). Επίσης, σε πολλά άλλα σημεία στις επιστολές τού Αποστόλου Παύλου γίνεται λόγος για τον «έσω εν τη καρδία άνθρωπον» (Ρωμ. ζ΄, 22, Β΄ Κορ. δ΄, 16, Εφ. γ΄, 16). Και ο Απόστολος Πέτρος κάνει λόγο για τον «κρυπτόν τής καρδίας άνθρωπον» (Α΄ Πέτρ. γ΄ 4).

Επομένως, ο άνθρωπος οδηγείται «εις το αρχαίον αξίωμα» μέσα στην Εκκλησία με την δύναμη τού Χριστού, «δια τής συγκράσεως». Αυτό που έγινε με την Παναγία εφ’ άπαξ, δηλαδή δέχθηκε τον Χριστό μέσα στην κοιλία της, και ο Χριστός προσέλαβε την ανθρώπινη φύση από αυτήν, κυοφορήθηκε και γεννήθηκε, αυτό γίνεται με κάθε άνθρωπο ιδιαίτερα με τον θεούμενο πνευματικά δια τής καρδίας, κατά την διδασκαλία τού αγίου Μαξίμου τού Ομολογητού.