Οι συνεντεύξεις της σειράς πραγματοποιούνται στον χώρο στάθμευσης της Ιεράς Μονής Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα, της Μονής που ίδρυσε ο μακαριστός Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας, και καταγράφουν αυθόρμητες μαρτυρίες ανθρώπων που επισκέπτονται το μοναστήρι και μιλούν για την πορεία τους προς την Ορθόδοξη πίστη.

Δημήτριος: Καλώς όρισες στο κανάλι «America Goes Orthodox»! Είσαι ο πρώτος άνθρωπος που φιλοξενώ μέσω Zoom στο κανάλι μου. Πιστεύω ότι αυτό είναι ένα πολύ ιδιαίτερο κάλεσμα από τη Μητέρα του Θεού, καθώς μου είπες ότι εκείνη σε προσκάλεσε να γνωρίσεις την Ορθοδοξία. Θέλεις να μοιραστείς μαζί μας τι συνέβη; Πώς ζούσες πριν, ποιο ήταν το πνευματικό σου υπόβαθρο και τι σε έκανε να θελήσεις να μάθεις περισσότερα για την Ορθοδοξία;

Τόνι: Το υπόβαθρό μου είναι ο Πεντηκοστιανισμός. Γεννήθηκα και μεγάλωσαν μέσα σε αυτόν από μωρό. Για να είμαι ειλικρινής, στην εκκλησία μας στο Σικάγο ζούσαμε μια σχεδόν ασκητική ζωή — ήταν πολύ προστατευμένη και οικογενειακή. Όλη μου τη ζωή το μόνο που ήθελα ήταν να γίνω λειτουργός, προφήτης ή πάστορας. Αυτό το μονοπάτι ακολούθησα, καθώς και οι γονείς μου ήταν χειροτονημένοι λειτουργοί.

Γύρω στα 20 με 21 μου χρόνια χειροτονήθηκα ευαγγελιστής και άρχισα να διδάσκω στην εκκλησία των Πεντηκοστιανών. Ήμουν όμως πάντα περίεργος, ένας αναζητητής της αλήθειας, και ήξερα ότι υπήρχε κάτι περισσότερο.

Στο διαδίκτυο έβλεπα έντονη δραστηριότητα. Όταν έμπαινα στο ίντερνετ, δεν έβρισκα ποτέ την αρχαία Εκκλησία. Άρχισα όμως να βλέπω απολογητές όπως ο Jay Dyer και άλλοι να αντιπαρατίθενται με Προτεστάντες, αλλά και Καθολικούς απολογητές να πηγαίνουν ενάντια σε Προτεστάντες. Οι Προτεστάντες έχαναν κατά κράτος, κυριολεκτικά σαρώνονταν. Έτσι άρχισα να αμφισβητώ τις ίδιες τις πεποιθήσεις μου. Είναι σαν να οδηγείς ένα αυτοκίνητο που έχει πέντε μπουλόνια στη ρόδα· αν το ένα χαλαρώσει, δεν σφίγγεις μόνο αυτό για να συνεχίσεις να οδηγείς, αλλά ελέγχεις και τα άλλα τέσσερα για να βεβαιωθείς ότι είναι εντάξει.

Όταν άρχισα να συνειδητοποιώ ότι το «μόνο η πίστη» (sola fide) ή το «μόνο η Αγία Γραφή» (sola scriptura) δεν ίσχυαν, άρχισα να ελέγχω όλες τις πεποιθήσεις μου. Αυτό με οδήγησε στη Μητέρα του Θεού. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ο Χριστός θα ήταν σύμφωνος με το να περιφρονούμε τη Μητέρα Του. Έκανα έρευνα για τη Μαρία και είδα ότι στο βασίλειο του Δαυίδ και του Σολομώντα η μητέρα ήταν η βασίλισσα (Βασιλομήτωρ), και μάλιστα υπάρχει εδάφιο όπου ο Σολομών υποκλίνεται μπροστά στη μητέρα του. Στον Προτεσταντισμό πιστεύουμε στη θεολογία της αντικατάστασης (replacement theology) και όχι της εκπλήρωσης (fulfillment). Όταν όμως είδα την Ορθόδοξη Εκκλησία να μιλά για εκπλήρωση, κατάλαβα: ο Χριστός είναι ο Βασιλιάς που εκπληρώνει τον θρόνο Του, και η Μητέρα Του είναι η Βασίλισσα. Άρχισα να κλαίω νιώθοντας βαθιά θλίψη που επέτρεψα σε κάποιον να με πείσει να περιφρονώ τη Μητέρα του Ιησού.

Εκείνη προφήτευσε: «Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί». Αν αποκαλείς τον εαυτό σου σώμα Χριστού και δεν μακαρίζεις τη Μητέρα του Θεού, δεν μπορείς να είσαι το σώμα του Χριστού. Αυτό ταρακούνησε όλο μου το είναι!

Στις προτεσταντικές εκκλησίες υποβαθμίζουμε την αξία των αγίων, λέγοντας ότι είναι απλά σκεύη που χρησιμοποίησε ο Θεός, όπως εσύ κι εγώ. Όμως δεν είναι απλά σκεύη. Ο Χριστός τους επέλεξε για τη μοναδική τους αγάπη και αφοσίωση προς Εκείνον. Στον Προτεσταντισμό τίποτα δεν είναι ιερό, όλα θεωρούνται ίσα. Αν όλα είναι ίσα, τότε είμαι ίσος με τους αποστόλους, τους αγίους και τη Μαρία, πράγμα που απλά δεν είναι αλήθεια.

Η Μητέρα του Θεού ήταν η πραγματική μου πύλη εισόδου. Στον Προτεσταντισμό πιστεύουμε ότι είμαστε συμβολικά το σώμα του Χριστού. Στην Ορθοδοξία, είμαστε η συνέχεια του ενσαρκωμένου Χριστού. Αν αυτή η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, πρέπει να αντανακλά την αγάπη για τη Μητέρα Του.

Δημήτριος: Αυτό είναι υπέροχο, αδελφέ μου! Η Μητέρα του Θεού σε προσκάλεσε να γνωρίσεις την Ορθοδοξία. Πώς σε βοηθά αυτό στην καθημερινή σου ζωή, στην επιχείρησή σου, με τον εαυτό σου και την οικογένειά σου;

Τόνι: Είναι δύσκολο να το περιγράψω με λόγια. Στον Προτεσταντισμό υπάρχει μεγάλη εστίαση στην ευημερία (prosperity), τα πλούτη και τη δύναμη· βλέπεις τον κόσμο όπως εσύ θέλεις να είναι. Όταν όμως έρχεσαι στην Ορθοδοξία, βλέπεις τον κόσμο όπως πραγματικά είναι· υπάρχει καθαρότητα. Αυτό κλόνισε τα θεμέλιά μου και με ανάγκασε να αναρωτηθώ αν πραγματικά αγαπώ τον Θεό. Νόμιζα ότι το έκανα, αλλά όταν εξέτασα την αφοσίωσή μου, είδα ότι μου έλειπε η αγάπη.

Με το «μόνο η πίστη» είσαι υπερβολικά σίγουρος για τη σωτηρία σου, οπότε δεν νιώθεις την ανάγκη να κατεργάζεσαι τη σωτηρία σου «μετά φόβου και τρόμου». Στην Ορθοδοξία, λόγω της Ενσάρκωσης και της ένωσης του Χριστού με τη δημιουργία, η κτίση είναι ευλογημένη. Στον Προτεσταντισμό θεωρούμε την κτίση καταραμένη. Γι' αυτό πιστεύουν ότι οι εικόνες είναι ειδωλολατρία — επειδή θεωρούν το ξύλο καταραμένο, την ανθρώπινη φύση καταραμένη. Όταν όμως ο Ιησούς μίλησε στον Παύλο (τότε Σαούλ), του είπε: «Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;». Εκεί ο Παύλος κατάλαβε ότι οι άγιοι είναι το πραγματικό Του σώμα. Όλα είναι ευλογημένα: το σπίτι μου, η επιχείρησή μου, επειδή ο Χριστός θεράπευσε τα πάντα.

Δημήτριος:  Όταν τιμούμε έναν άγιο, τιμούμε τον Θεό μέσα στον άνθρωπο. Όταν προσκυνάμε τις εικόνες, δεν προσκυνάμε το ξύλο, αλλά το πρόσωπο που απεικονίζεται, το πρωτότυπο. Οι άγιοι είναι ζωντανοί και προσεύχονται για εμάς.

Τόνι: Ναι, είναι ζωντανοί. Πρόκειται για μια ολοκληρωτική αλλαγή παραδείγματος (paradigm shift).

Δημήτριος: Ήσουν στο υπουργείο της προτεσταντικής εκκλησίας για πολλά χρόνια. Πώς βλέπουν αυτή την αλλαγή οι φίλοι και η οικογένειά σου;

Τόνι: Κάποιοι την αμφισβητούν, αλλά οι περισσότεροι σιωπούν και παρακολουθούν. Ένας άλλος λόγος που ήρθα στην Ορθοδοξία είναι ότι δεν θεραπευόμουν. Παρόλο που είμαι ακόμα κατηχούμενος (inquirer), νιώθω ότι θεραπεύομαι στην ψυχή και τον νου μου από τις δυσκολίες που με ταλαιπωρούσαν.

Επίσης, κοιτώντας τις πληγές του Χριστού που έδειξε στον Θωμά ως απόδειξη της Ανάστασης, σκέφτηκα ότι και η αληθινή Εκκλησία πρέπει να φέρει τις ίδιες πληγές. Κοίταξα την Ορθόδοξη Εκκλησία και είδα τους μάρτυρες, ενώ στη δική μου εκκλησία δεν είδα μάρτυρες ούτε πληγές.

Δημήτριος: Βρήκες κάποια Ορθόδοξη Εκκλησία ή κάποιον ιερέα να σε βοηθήσει;

Τόνι: Ναι, υπάρχει μια εκκλησία εδώ στο Γκριν Μπέι του Ουισκόνσιν, ο Άγιος Ματθαίος. Την εβδομάδα που ξεκίνησα να πηγαίνω, άρχιζαν μαθήματα κατήχησης. Βρίσκομαι ήδη στο τέταρτο μάθημα. Ανακάλυψα ότι, παρόλο που ήμουν δάσκαλος όλη μου τη ζωή στον Πεντηκοστιανισμό, δεν ξέρω απολύτως τίποτα. Άφησα κάτω όλους τους τίτλους μου και παραδόθηκα στην Εκκλησία.

Δημήτριος: Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισες ερχόμενος στην Ορθοδοξία;

Τόνι: Οι εικόνες, το φίλημα των εικόνων, η παράδοση και οι τελετουργίες. Στον Προτεσταντισμό δαιμονοποιούν την παράδοση και τις τελετουργίες. Με βοήθησε πολύ το έργο του Αγίου Αθανασίου «Περί Ενανθρωπήσεως». Στη Δύση νομίζουμε ότι επειδή ζούμε στη σύγχρονη εποχή είμαστε πιο έξυπνοι από τους αρχαίους, αλλά δεν υπάρχει τίποτα νέο κάτω από τον ήλιο.

Δημήτριος: Εγώ γεννήθηκα στην Ελλάδα, είμαι Ορθόδοξος από μωρό και βρίσκομαι 7 χρόνια στις ΗΠΑ. Όταν προσκυνάμε τις εικόνες, δεν προσκυνάμε το ξύλο ή τα χρώματα. Αν είσαι μακριά, για παράδειγμα στο φεγγάρι, και έχεις μια φωτογραφία της μητέρας ή της συζύγου σου, τη φιλάς επειδή σου λείπει. Η αγάπη σου πηγαίνει στο ζωντανό πρόσωπο, στο πρωτότυπο. Ο Θεός χρησιμοποιεί τις αισθήσεις μας για να μας σώσει.

Γιατί πιστεύεις ότι τόσοι πολλοί νέοι άνθρωποι στις ΗΠΑ στρέφονται τώρα στην Ορθοδοξία;

Τόνι: Επειδή στη Δύση τα πράγματα είναι πολύ αβέβαια και ασταθή. Στις προτεσταντικές εκκλησίες, αν ο πάστορας σφάλλει, καταρρέει ολόκληρη η εκκλησία — βλέπουμε το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο. Στην Ορθοδοξία, αν ένας ιερέας σφάλλει, η Εκκλησία δεν αποτυγχάνει. Είναι μια σταθερή βάση που στέκει για σχεδόν 2.000 χρόνια. Οι νέοι αναζητούν την ιστορία και τη σταθερότητα.

Δημήτριος: Τι θα έλεγες σε αυτούς τους νέους που ψάχνουν τον Θεό αλλά φοβούνται να αλλάξουν ζωή;

Τόνι: Η Γραφή λέει ότι όσοι αναζητούν τη δικαιοσύνη Του θα Τον βρουν, όπως ο Κορνήλιος στις Πράξεις. Θα τους έλεγα ότι για να κρατηθείς από τον Χριστό, πρέπει να αφήσεις κάτι πίσω σου, και αυτό απαιτεί θάρρος. Αν αγαπάς τη μητέρα, τον πατέρα ή τους φίλους σου περισσότερο από τον Χριστό, δεν είσαι άξιος Του. Μην αφήσετε τίποτα να σας σταματήσει. Αφήστε τα πάντα και κρατηθείτε από τον Χριστό.

Δημήτριος: Μια τελευταία ερώτηση. Αν ο Ιησούς Χριστός στεκόταν αυτή τη στιγμή μπροστά σου, τι θα Του έλεγες;

Τόνι: Περνάω πολλά αυτή την περίοδο στη ζωή μου. Θα Τον ρωτούσα: «Για πόσο ακόμα; Για πόσο ακόμα πρέπει να υπομένω;». Πιστεύω όμως ότι ο Θεός γνωρίζει καλύτερα και μέσα από τα βάσανα μας εξαγνίζει για να μας χρησιμοποιήσει.

Δημήτριος: Σε ευχαριστώ πολύ που μοιράστηκες την ιστορία σου μαζί μας. Πιστεύω ότι είσαι στην αρχή του τέλους μιας μακράς αναζήτησης, γιατί ο Θεός χρησιμοποιεί τις δυσκολίες μας για να μας φέρει κοντά Του. Συνέχισε αυτό το ταξίδι, βρες έναν ιερέα να του θέσεις τις ερωτήσεις σου και προσευχήσου.