Θυμάμαι όταν ήμουν Μάρτυρας του Ιεχωβά. Τότε πίστευα ότι με τον θάνατο το σώμα αυτό εξαφανίζεται, καθώς λιώνει στο χώμα, και πως όταν πεθάνω θα βρεθώ στην τέλεια ανυπαρξία ως τον καιρό της Ανάστασης, που ο Θεός θα μου έδινε ένα καινούριο σώμα και θα επανέφερε τη «ψυχή» μου από την ανυπαρξία, την οποία ψυχή την ταύτιζα με την απλή ζωή.

Κατά συνέπεια, αφού θα έπαιρνα κάτι καινούριο στην Ανάσταση, κατά τη διάρκεια του θανάτου μου δεν χρειαζόμουν τίποτα από αυτά. Δεν χρειαζόμουν το σώμα.

Θυμάμαι λοιπόν που είχα πει πολλές φορές σε διάφορες συζητήσεις ότι, αν πεθάνω, δεν με ενδιαφέρει ούτε πού ούτε πώς θα με θάψετε. Ακόμα και να με πάρετε και να πετάξετε το πτώμα μου σε έναν βόθρο, δεν με απασχολεί καθόλου. Για μένα αυτό το σώμα, το νεκρό, είχε την ίδια αξία με το χώμα το σκέτο, γιατί σκεφτόμουν ότι, αφού είμαστε χώμα και στο χώμα επιστρέφουμε, άρα και το σώμα το νεκρό έχει την ίδια αξία με το χώμα, το οποίο το πετάμε κάτω και το πατάμε.

Όταν όμως έγινα Ορθόδοξος, όλη αυτή η νοοτροπία μου άρχισε να αλλάζει.

Για πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι το σώμα μας δεν είναι κάτι το οποίο είναι απλά χώμα, αλλά είναι συστατικό μέρος της ύπαρξής μας. Διάβασα εδάφια της Αγίας Γραφής με αυτή τη νέα μου κατανόηση, όπως το Α΄ προς Κορινθίους 3,16-17, που λέει:

«Δεν ξέρετε ότι είστε ναός του Θεού και το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα σας; Αν κάποιος φθείρει τον ναό του Θεού, θα τον φθείρει ο Θεός, επειδή ο ναός του Θεού είναι άγιος, ο οποίος είστε εσείς».

Ως ναός του Θεού λοιπόν πλέον, ο οποίος με το άγιο χριστιανικό μου βάπτισμα δέχτηκα το Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει μέσα μου, άρχισα να νιώθω διαφορετικά για αυτό το σώμα. Για αυτό που, ακόμα και όταν πεθάνει, θα έχει το προνόμιο ότι μέσα σε αυτό κατοίκησε το Άγιο Πνεύμα του Θεού, ότι έγινε ναός του Θεού ως μέρος της Εκκλησίας και που, ακόμα και μετά τον θάνατο, παραμένει κάτι το οποίο αγίασε ο Θεός· και ό,τι αγιάζει ο Θεός παραμένει άγιο.

Άρχισε λοιπόν να με ενδιαφέρει ακόμα και το πού θα ταφώ και, κυρίως, η κηδεία μου να γίνει ορθόδοξη, υπό την ευλογία της Εκκλησίας, σε αυτό το οποίο υπήρξε ναός του Θεού και που στους αγίους της Εκκλησίας αυτό αποδεικνύεται και με σημεία. Γι’ αυτό έχουμε σώματα ανθρώπων αγίων που, αν και πέθαναν, μυροβλίζουν και μοσχοβολούν και θαυματουργούν.

Θυμήθηκα στην Παλαιά Διαθήκη τα κόκαλα του Ελισσαιέ, που σύμφωνα με το Β΄ Βασιλέων 13,21, όταν τα άγγιξε ένας νεκρός, αναστήθηκε.

Ποια άγγιξε; Τα κόκαλα ενός προφήτη.

Ενός προφήτη που δεν είχε καν μέσα του, ως συστατικό μέρος του, το Άγιο Πνεύμα. Γιατί οι αβάπτιστοι προ Χριστού προφήτες, παρά τα θαύματα που έκαναν, δεν είχαν το Άγιο Πνεύμα μέσα τους· το είχαν πάνω τους. Το Άγιο Πνεύμα λειτουργούσε απ' έξω, δεν ήταν ζωντανοί λίθοι του ναού της Εκκλησίας.

Γι’ αυτό είπε και ο Κύριος ότι, παρά το ότι "ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήταν ο μεγαλύτερος άνθρωπος ο οποίος γεννήθηκε μέχρι τότε από γυναίκες, παρ’ όλα αυτά ο μικρότερος στη Βασιλεία των Ουρανών είναι, λέει, μεγαλύτερός του".

Γιατί;

Γιατί ο μικρότερος στη Βασιλεία των Ουρανών, διά του Αγίου Χριστιανικού βαπτίσματος —που ήταν ανώτερο από το βάπτισμα του Ιωάννη— είχε ως συστατικό του το Άγιο Πνεύμα. Ήταν κατοικητήριο Θεού.

Είναι κατοικητήριο Θεού κάθε χριστιανός ο οποίος αποδέχεται το Άγιο Πνεύμα που έλαβε με το Άγιο Βάπτισμα. Και το σώμα του εξαγιάζεται ως ναός Θεού. Και στον ναό του Θεού, οφείλουμε μία πολύ διαφορετική και ανώτερη τιμή από ό,τι το απλό χώμα που νόμιζα κάποτε.

Και αν τα κόκαλα του Ελισσαιέ, του προ Χριστού αυτού προφήτη, ήταν ικανά, (επειδή δι’ αυτών λειτούργησε το Άγιο Πνεύμα), να αναστήσουν έναν νεκρό που τα άγγιξε, πολύ δε περισσότερο το νεκρό σώμα ενός χριστιανού, που ήταν και παραμένει ναός του Θεού του Υψίστου, ως συστατικό κομμάτι της ύπαρξής μας.

Αλλά η αίσθηση αυτή της ιερότητας, την οποία απέκτησα στην Ορθόδοξη Εκκλησία —την οποία δεν την είχα στην προτεσταντική ομάδα των Μαρτύρων του Ιεχωβά και δεν την έχω δει αυτή την αίσθηση ιερότητας και σε άλλες προτεσταντικές ομάδες που έχω ψάξει— δεν περιορίζεται μόνο στην αντίληψη ιερότητας για το νεκρό μας σώμα, αλλά και σε άλλα ζητήματα.

Για παράδειγμα, ως μάρτυρας του Ιεχωβά θεωρούσα ότι ο άρτος και ο οίνος, τον οποίο μοιράζαμε στην Ανάμνηση —ασχέτως που δεν έπαιρνε κανείς εκείνο τον καιρό στη συνάθροισή μας, παρά μόνο ο παππούς μου, που θεωρούσε ότι ήταν από τους 144.000, και λένε οι μάρτυρες ότι μόνο αυτοί παίρνουν— θεωρούσα ότι ήταν απλά σύμβολα του σώματος και του αίματος του Χριστού.

Και ενώ κατά τη διάρκεια της τελετής της Ανάμνησης θεωρούσα ότι ήταν μια ιερή στιγμή —και έλεγε και ο ύμνος «βραδιά ιερή είναι τούτη»— όταν τελείωνε η τελετή της Ανάμνησης και προφανώς είχε περισσέψει το ψωμί, το άζυμο που δίνανε τότε —αφού ο παππούς μου έπαιρνε μόνο ένα κομμάτι— και το κρασί, (προφανώς ένα ποτήρι ήταν και το έπινε), μετά την προσευχή, όταν τελείωνε η Ανάμνηση, θυμάμαι πηγαίναμε εμείς οι νεότεροι, τα πιτσιρίκια, και παίρναμε αυτό που είχε περισσέψει και το τρώγαμε, αφού ως σύμβολο, το οποίο ολοκλήρωσε τον σκοπό του, δεν είχε πια καμία απολύτως ιερότητα. Και η ιδιαίτερη αυτή γεύση που είχε το άζυμο ψωμί, για εμάς τα πιτσιρίκια, ήταν κάτι που απλά το δοκιμάζαμε, χωρίς καμία τύψη συνείδησης και καμία αίσθηση ιερότητας.

Όταν όμως έγινα ορθόδοξος και συνειδητοποίησα ότι στη Θεία Κοινωνία —όπου όλοι οι χριστιανοί οφείλουμε να πάρουμε τον Άρτο και τον Οίνο ως μέλη της Εκκλησίας του Κυρίου, γιατί είναι ειπωμένο από τον Χριστό ότι «όποιος δεν φάει το σώμα μου και δεν πιει το αίμα μου δεν έχει ζωή μέσα του» και μάλιστα είπε «λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου, τούτο εστί το αίμα μου», που σημαίνει «αυτό ΕΙΝΑΙ το σώμα μου και αυτό ΕΙΝΑΙ το αίμα μου»— συνειδητοποίησα λοιπόν ότι εδώ δεν είχαμε απλά ψωμί και κρασί, αλλά εδώ πέρα είχαμε σώμα και αίμα Κυρίου. Με κάποιο τρόπο που ο Κύριος γνωρίζει, τα μεταβάλλει σε σώμα και αίμα Του μέσα από την ιερή Θεία Λειτουργία που τελούμε καθημερινά στις Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Μάλιστα υπάρχει τέτοια ιερότητα στον Άρτο και τον Οίνο, στο σώμα και αίμα Κυρίου, που πρέπει να προετοιμαστούμε πριν το λάβουμε μέσα μας και γίνουμε και εμείς σύσσωμοι και σύναιμοι με την κεφαλή μας, τον Κύριο Ιησού Χριστό, ως Εκκλησία, ως σώμα Του.

Και πρέπει να προσέξουμε ούτε καν να στάξει κάτω το πολύτιμο αίμα του Κυρίου μας, το οποίο μας έσωσε με τον βασανιστικό Του θάνατο πάνω στον σταυρό, το οποίο αυτό αίμα Του ήταν τόσο πολύτιμο, που όχι απλώς θεράπευσε την ανθρωπότητα, αλλά μετέβαλε τον ίδιο τον σταυρό —το ξύλο βασανισμού του Κυρίου μας— από ξύλο βασανισμού που ήταν σε θυσιαστήριο, πάνω στο οποίο τελέστηκε η θυσία εκείνη η οποία έσωσε την ανθρωπότητα, και μετέβαλε το ξύλο βασανισμού του σταυρού σε όπλο, (λόγω της ιερότητάς του), κατά των δαιμόνων, που σύμφωνα με την προς Κολοσσαείς επιστολή 2,14-15, "εξάλειψε το εναντίον μας χειρόγραφο (ο Χριστός), και το αφαίρεσε από τη μέση, (όπως λέει το εδάφιο), καρφώνοντάς το πάνω στον σταυρό. Και αφού απογύμνωσε τις αρχές και τις εξουσίες, (δηλαδή τους δαίμονες), τις καταντρόπιασε δημόσια, όταν πάνω στον σταυρό θριάμβευσε εναντίον τους", όπως λέει το εδάφιο.

Γι’ αυτό και οι εχθροί του σταυρού, σύμφωνα με την προς Φιλιππησίους 3,18-19, "οι εχθροί του σταυρού του Χριστού έχουν ως τέλος τους την απώλεια" και είναι "άξιοι δακρύων".

Και όλη αυτή η αίσθηση της ιερότητας, που ως χριστιανός ορθόδοξος πλέον άρχισα να νιώθω στην Εκκλησία του Κυρίου, κατανοώντας όλες αυτές τις αλήθειες, επεκτάθηκε σε κάθε τι που έχει σχέση με τη λατρεία μου προς τον Θεό, που έχει σχέση με τη λατρεία ολόκληρης της Εκκλησίας προς την ύψιστη οντότητα που έπλασε τα σύμπαντα.

Η ιερότητα από το παραμικρό κεράκι μέσα στην Εκκλησία μέχρι το ρούχο του ιερέα, γιατί τότε συνειδητοποίησα ότι οτιδήποτε αγγίζει ή έρχεται σε επαφή με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, το ίδιο αυτό γίνεται πνευματοφόρο και ιερό.

Τότε θυμήθηκα τα σκεύη του ναού, τα αρχαία εκείνα σκεύη του ναού του Ισραήλ και της σκηνής του μαρτυρίου, όπου λατρευόταν ο Θεός στον αρχαίο Ισραήλ, πριν ακόμα από τον Χριστό, τα οποία η Αγία Γραφή τα αποκαλεί "αγιότατα", δηλαδή στον υπερθετικό βαθμό άγια από κάθε άλλο σκεύος που υπάρχει στον κόσμο.

Και αν αυτό συνέβαινε στον αρχαίο Ισραήλ, πόσο μάλλον στα σκεύη της Εκκλησίας.

Και όπως το ρούχο του Κυρίου το άγγιξε η γυναίκα η αιμορροούσα και θεραπεύτηκε, κατά την αφήγηση της Αγίας Γραφής, επειδή το ρούχο μετέδιδε δύναμη από τον Κύριο, κατά τον ίδιο τρόπο και ο ιερέας, που τη στιγμή της Θείας Λειτουργίας στέκεται εις τόπον Χριστού και είναι τα χέρια του Κυρίου στη Θεία Λειτουργία, τη στιγμή εκείνη, ως μέλος του σώματός Του, το ίδιο εκείνο ρούχο νιώθω ότι, όταν το αγγίξω, αναδίδει την ίδια εκείνη χάρη που ανέδιδε το ρούχο του Κυρίου, θεραπεύοντας την αιμορροούσα.

Γιατί θυμήθηκα ότι στην Αγία Γραφή όχι μόνο το ρούχο του Κυρίου, αλλά και τα ρούχα των Αποστόλων είχαν την ίδια αυτή χάρη, κατά τον λόγο του Κυρίου ότι «αν πιστεύετε σε μένα, όλα αυτά τα οποία εγώ κάνω θα τα κάνετε και εσείς και θα κάνετε και ακόμη περισσότερα», όπως λέει στον Ιωάννη 14,12.

Και γι’ αυτό τα ρούχα των Αποστόλων τα έπαιρναν οι πρώτοι χριστιανοί και τα περιέφεραν και θεράπευαν ασθενείς, όχι απλά με τα ρούχα του Χριστού, αλλά με τα ρούχα των Αποστόλων, γιατί είχαν την ίδια χάρη· ως μέλη του σώματος του Κυρίου ανέδιδαν την ίδια αυτή ιερότητα της Εκκλησίας.

Λέει στις Πράξεις 19,11-12:

«Και ο Θεός μέσω τού Παύλου έκανε μεγάλα θαύματα, ώστε και επάνω στους ασθενείς, φέρνονταν από το σώμα του μανδήλια ή περιζώματα, και έφευγαν από αυτούς οι ασθένειες, και τα πονηρά πνεύματα έβγαιναν απ' αυτούς».

Ακόμα και η σκιά τού Πέτρου θεράπευε αρρώστους. Λέει στις Πράξεις 5: 15,16:

«Έφερναν έξω στις πλατείες τους ασθενείς, και τους και τους έβαζαν σε κλίνες και κρεβάτια, για να επισκιάσει έστω κάποιον απ' αυτούς η σκιά του Πέτρου καθώς ερχόταν. Συγκεντρωνόταν δε και πλήθος από τις πόλεις γύρω από την Ιερουσαλήμ, φέρνοντας ασθενείς και εκείνους που ενοχλούνταν από ακάθαρτα πνεύματα, οι οποίοι όλοι θεραπεύονταν».

Τα πάντα στην Εκκλησία είναι ιερά. Μία ιερότητα που σπανίως την ένιωσα στους Μάρτυρες του Ιεχωβά και σε ελάχιστες περιπτώσεις.