‘‘Ομολογώ έν βάπτισμα…’’

Ερμηνεία και εφαρμογή τού Ζ΄ Κανόνος τής Β΄ Οικουμενικής Συνόδου από τους Κολλυβάδες και τον Κωνσταντίνο Οικονόμο

(συμβολή στην ιστορικοκανονική θεώρηση του προβλήματος περί του κύρους του δυτικού βαπτίσματος)

Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνού

Κοσμήτορα της Θεολογικής σχολής του Παν/μίου Αθηνών

Αναδημοσιεύουμε το βιβλίο αυτό, με άδεια και τις ευλογίες τού π. Γεωργίου Μεταλληνού.

____________

Έκδοση Β’ επηυξημένη

Μεταφορά στην Νέα Ελληνική:

Αθανάσιος Σ. Λαγουρός

  ____________

Εκδόσεις ‘’ΤΗΝΟΣ’’

Αθήνα 1996.

 ____________

Τη μακαρία μνήμη

των Κολλυβάδων Πατέρων

και πάντων των τούτοις συμψύχων

προαπελθόντων Πατέρων και Αδελφών ημών.

Πρόλογος στη Β΄ Έκδοση

Συντμήσεις

Εισαγωγικά

Α΄ Ερμηνεία του Κανόνος

1. Εκκλησιολογικές προϋποθέσεις

2. Γνησιότητα του Κανόνος

3. Ερμηνεία του Κανόνος

Β΄ Εφαρμογή του Κανόνος

1. "Αιρετικοί" οι Λατίνοι και "Αβάπτιστοι"

2. Οι Λατίνοι "Βαπτιστέοι"

3. Ερμηνεία της πράξεως της Ορθοδοξίας απέναντι στους Λατίνους

 

Γ΄ Κριτική Θεώρηση

1. Η στάση του Οικουμενικού Πατριαρχείου

2. Η ενέργεια του Πατριάρχου Κυρίλλου Ε΄

3. Η στάση της Ρωσίας

 

Επιλεγόμενα

Παράρτημα

1. Όρος της Αγίας του Χριστού Εκκλησίας περί του βαπτίσματος των Δυτικών (1755)

2. (Ανα)βαπτισμοί παπικών στην Επτάνησο κατά τον ΙΘ΄ αιώνα

3. Ανέκδοτη επιστολή Αλεξ. Στούρζα προς κ. Τυπάλδον

____________

Κανών ζ’ της εν Κωνσταντινουπόλει Β’ Οικουμενικής Συνόδου (381)

Περί του πώς δεκτέον τους αιρετικούς: Τους προστιθεμένους τη Ορθοδοξία και τη μερίδι των σωζομένων, από αιρετικών, δεχόμεθα κατά την υποτεταγμένην ακολουθίαν και συνήθειαν. Αρειανούς μεν, και Μακεδονιανούς, και Σαββατιανούς, και Ναυατιανούς, τους λέγοντας εαυτούς Καθαρούς και Αριστερούς, και τους Τεσσαρασκαιδεκατίτας, είτουν Τετραδίτας, και Απολλιναριστάς δεχόμεθα διδόντας λιβέλλους, και αναθεματίζοντας πάσαν αίρεσιν μη φρονούσαν, ως φρονεί η Αγία του Θεού Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και σφραγιζομένους, ήτοι χριομένους, πρώτον τω αγίω μύρω το τε μέτωπον, και τους οφθαλμούς, και τα ρίνας, και το στόμα, και τα ώτα· και σφραγίζοντες αυτούς, λέγομεν· Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος αγίου, Ευνομιανούς μέντοι τους εις μίαν κατάδυσιν βαπτιζομένους, και Μοντανιστάς, τους ενταύθα λεγομένους Φρύγας, και Σαβελλιανούς, τους υιοπατορίαν διδάσκοντας, και έτερά τινα και χαλεπά ποιούντας, και τας άλλας πάσας αιρέσεις, (επειδή πολλού εισίν ενταύθα, μάλιστα οι από των Γαλατών χώρας ορμώμενοι), πάντας τους υπ’ αυτών θέλοντας προστίθεσθαι τη Ορθοδοξία, ως Έλληνας δεχόμεθα· και την πρώτην ημέραν ποιούμεν αυτούς Χριστιανούς, την δε δευτέραν κατηχουμένους είτα τη τρίτη εξορκίζομεν αυτούς, μετά του εμφυσάν τρίτον εις το πρόσωπον, και εις τα ώτα, και ούτω κατηχούμεν αυτούς, και ποιούμεν χρονίζειν εις την εκκλησίαν, και ακροάσθαι των γραφών, και τότε αυτούς βαπτίζομεν. (Αμ. Σ. Αλιβιζάτου, Οι ιεροί Κανόνες και οι εκκλησιαστικοί Νόμοι, Εν Αθήναις 1949², σ. 38).