• 1. Η Εκκλησία ο μόνος ασφαλής οδηγός

• 2. Οι 4 αυτο-αναφορές τού Χριστού ως: "Εγώ Ειμι"

• 3. Ο "Εγώ Ειμι" Γιαχβέ τού Ησαΐα

• 4. Ο μόνος "Εγώ Ειμι" Γιαχβέ που προφητεύει, συγχωρεί και σώζει

• 5. Ο "Εγώ Ειμι" Χριστός συγχωρεί αμαρτίες

• 6. Η παραλληλία τού Ησαΐα 43ο και Ιωάννη 8ο κεφαλαίων

• 7. Μάρτυρες τού Γιαχβέ είναι οι Μάρτυρες τού Χριστού

1. Η Εκκλησία ο μόνος ασφαλής οδηγός

Αγαπητοί ακροατές, χαίρετε.

Τις τελευταίες εκπομπές τις έχουμε αφιερώσει στο πολύ σημαντικό ζήτημα της χριστιανικής πίστεως στο πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Ενώ όλες οι χριστιανικές ομολογίες επικαλούνται και λέγουν ότι πιστεύουν στον Ιησού Χριστό, εντούτοις η καθεμία από αυτές έχει και διαφορετική αντίληψη, διαφορετική άποψη, διαφορετική γνώμη και εικόνα για τον Υιό και Λόγο του Θεού, και μάλιστα πολλές φορές αυτή η εικόνα αγγίζει τα όρια της βλασφημίας.

Αυτό οφείλεται ακριβώς σε τούτο το γεγονός, ότι οι λεγόμενες χριστιανικές ομολογίες έχουν ως αυθεντία τελικά, το κάθε άτομο χωριστά και όχι την Εκκλησία, ως Σώμα Χριστού, η οποία αποτελεί το θεμέλιο της αληθείας.

Ο Απόστολος Παύλος ήταν πολύ σαφής όταν είπε ότι στύλος και εδραίωμα της αληθείας είναι η Εκκλησία. Ούτε το κάθε ένα άτομο χωριστά, το οποίο αποφαίνεται τι σημαίνει τούτο το χωρίο ή τι σημαίνει το άλλο και προσπαθεί στοχαστικά να συμπεράνει τι είναι ο Ιησούς Χριστός ή τι είναι ο Θεός, αλλά "συν πάσι τοις αγίοις" πορεύεται κανείς στην επίγνωση του Θεού, στην ένωση με τον Θεό, και μετά οι Άγιοι, οι Προφήτες, οι Διδάσκαλοι, οι Απόστολοι εκφράζονται περί τούτου.

Πάνω σε αυτή τη γραμμή και με βοήθεια και οδηγό την Εκκλησία και τα κείμενα που μας έχει αφήσει, θα προσπαθήσουμε και σήμερα να διερευνήσουμε την απόλυτη σχέση — ταυτότητα θα λέγαμε — που υπάρχει ανάμεσα στην έκφραση που χρησιμοποιεί ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός για να περιγράψει τον εαυτό Του και στις εκφράσεις που χρησιμοποιούνται στην Παλαιά Διαθήκη, όταν ο ίδιος ο Θεός εκφράζεται ή γνωρίζεται προς τους δούλους Του, όπως στον Μωυσή.

2. Οι 4 αυτο-αναφορές τού Χριστού ως: "Εγώ Ειμι"

Θα δούμε λοιπόν ποια σχέση υπάρχει ανάμεσα στην έκφραση "ο Ων" με την οποία εγνωρίσθη και με αντίστοιχες εκφράσεις, όπως το ίδιο Του το όνομα, το «Γιαχβέ». Ποια σχέση λοιπόν υπάρχει ανάμεσα σε αυτά και στην έκφραση, (την περίεργη έκφραση), που χρησιμοποίησε αρκετές φορές ο Ιησούς μιλώντας προς τους Ιουδαίους.

Η έκφραση αυτή είναι το «εγώ ειμι».

Ξεκινήσαμε τη μελέτη αυτή την προηγούμενη φορά από τις μαρτυρίες του Ευαγγελιστού Ιωάννου, του πεφιλημένου μαθητού. Είναι αρκετά τα σημεία εκείνα στα οποία αναφέρεται ο Ιησούς, ότι προσδιόρισε τον εαυτό Του με την έκφραση «εγώ ειμι».

Ξεκινήσαμε από το 8ο κεφάλαιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, και ας μας επιτραπεί να θυμίσουμε αυτά τα περιστατικά, αυτές τις φράσεις, μέσα από το ίδιο το κείμενο το Ευαγγελικό, και στη συνέχεια να τις σχολιάσουμε περαιτέρω.

Διαβάζουμε λοιπόν από το 8ο κεφάλαιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, στίχο 24, όπου υπάρχει ένας διάλογος ανάμεσα στον Ιησού και τους Ιουδαίους. Ενωρίτερα, από τον στίχο 23, κάνει μία διάκριση ο Ιησούς ανάμεσα στον εαυτό Του και στους ακροατάς Του:

«Υμείς (δηλαδή εσείς), εκ τών κάτω εστέ, εγώ εκ τών άνω ειμι· υμείς εκ τού κόσμου τούτου εστέ, εγώ ουκ ειμι εκ τού κόσμου τούτου».

Στη συνέχεια λοιπόν, στον στίχο 24, τους λέγει κάτι πολύ σημαντικό:

«Είπον ουν υμίν (σάς είπα λοιπόν), ότι αποθανείσθε εν ταις αμαρτίαις υμών· εάν γαρ μη πιστεύσητε ότι εγώ ειμι, αποθανείσθε εν ταις αμαρτίαις υμών».

Τους λέγει λοιπόν ούτε λίγο ούτε πολύ ότι θα πεθάνουν στις αμαρτίες τους. Για ποιον λόγο; Τους λέγει: «Διότι, εάν δεν πιστέψετε ότι εγώ ειμι, θα πεθάνετε στις αμαρτίες σας». Όπως και τελικά συνέβη.

Στη συνέχεια, λοιπόν, και αφού γίνεται κάποιος διάλογος, συνεχίζει στο 28 με τα εξής:

«Είπεν ουν αυτοίς ο Ιησούς: όταν υψώσητε τον Υιόν τού ανθρώπου, τότε γνώσεσθε ότι εγώ ειμι».

Επανέρχεται λοιπόν στο ίδιο θέμα και τους λέγει πότε θα γνωρίσουν αυτό το συγκεκριμένο πράγμα — αυτό που είπε ο Ιησούς: «ότι εγώ ειμι». Και αυτό θα γίνει όταν Τον σταυρώσουν: «Όταν υψώσητε τον Υιόν τού ανθρώπου, τότε γνώσεσθε ότι εγώ ειμι».

Στο ίδιο κεφάλαιο αναφέρει ένα τρίτο περιστατικό. Βρίσκεται στον στίχο 58. Αφού έγινε ένας έντονος διάλογος στο μεταξύ, τους λέγει ο Ιησούς:

«Αμήν αμήν λέγω υμίν, πριν Αβραάμ γενέσθαι, εγώ ειμι».

Για τρίτη φορά, λοιπόν, ο Ιησούς στον ίδιο διάλογο αναφέρει την έκφραση «εγώ ειμι» ομιλώντας για τον εαυτό Του.

Οι περιπτώσεις που μέχρι στιγμής είδαμε στα χωρία που προαναφέραμε για την χρησιμοποίηση της έκφρασης «εγώ ειμι» από τον Ιησού Χριστό, αναφέρονται στον διάλογό Του με τους Ιουδαίους, που δεν πίστευαν σ' Εκείνον.

Ας δούμε και ένα ακόμη χωρίο, αυτή τη φορά όμως που ελέχθη προς τους ίδιους τους μαθητάς Του. Βρίσκεται στο 13ο κεφάλαιο του ιδίου Ευαγγελίου, του Κατά Ιωάννην δηλαδή Ευαγγελίου, και διαβάζουμε τον στίχο 19:

«Απ’ άρτι λέγω υμίν προ τού γενέσθαι, (από τώρα σάς λέγω, πριν να γίνουν), ίνα πιστεύσητε όταν γένηται, ότι εγώ ειμι» (για να πιστέψετε όταν γίνει, ότι "εγώ ειμι"). Πάλι η ίδια έκφραση από το στόμα τού Ιησού, που προσδιορίζει το πρόσωπό Του.

3. Ο "Εγώ Ειμι" Γιαχβέ τού Ησαΐα

Θα προσπαθήσουμε τώρα, σιγά-σιγά, εξετάζοντας λεπτομερώς, τα χωρία που προαναφέραμε, να δείξουμε ότι ο Γιαχβέ τής Παλαιάς Διαθήκης, ο Κύριος Σαβαώθ, όπως τον αναφέρει η μετάφραση τών Εβδομήκοντα, ο Θεός όπως αλλού λέγεται εκεί, τής Παλαιάς Διαθήκης που εμφανιζόταν τότε, είναι ο ίδιος. Μ’ άλλα λόγια, αλλιώς να το πω, ταυτίζεται κατά την ουσία Του, κατά την ενέργεια, κατά τη φύση, με το πρόσωπο τού Ιησού Χριστού, ως προς τη θεία Του φύση.

Έχουμε πει κι άλλοτε, και θα το ξαναπούμε στο μέλλον, ότι ο Ιησούς Χριστός, δηλαδή Αυτός που γεννήθηκε από την καθ' ημάς υπεραγία Θεοτόκο, από την Παρθένο Μαρία, φέρει και τη θεία και την ανθρώπινη φύση. Κατά την ανθρώπινη φύση γεννήθηκε, πορεύθηκε, και σταυρώθηκε. Λοιπόν, το πρόσωπο ωστόσο τού Ιησού Χριστού είναι το ίδιο, και στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη. Και ο Πατέρας και ο Υιος, Γιαχβέ ονομάζονται. Λοιπόν, γι’ αυτό και ο Υιος, μιλώντας με τους ανθρώπους τής εποχής Του, ο Ιησούς Χριστός, μιλώντας είτε με τους μαθητές Του, είτε με τους υπόλοιπους ακροατές Του, τους Ιουδαίους, αναφέρεται στον εαυτό Του, ως τον Όντα. Τον «Εγώ Ειμι». Και λέει: «Αν δεν πιστέψετε ότι Εγώ Είμαι θα πεθάνετε στις αμαρτίες σας». Συγχώρηση αμαρτιών δεν μπορεί να προκύψει.

Αλλά θα ξεκινήσουμε να δούμε αναλυτικά από το τελευταίο χωρίο που προαναφέραμε, και ήταν το χωρίο τού Ιωάννη, στο 13ο κεφάλαιο, στον στίχο 19, όπου λέει: «Σάς τα λέω από πριν, ώστε όταν γίνουνε, να πιστέψετε ότι εγώ ειμι».

Αυτά τα λόγια δεν διαφεύγουν καθόλου, και είναι απόδειξη ακριβώς τής ταυτότητός Του, ότι Αυτός, κατά τη φύση Του, κατά το πρόσωπό Του, είναι πράγματι ο Θεός, ο Παντοδύναμος. Ο Γιαχβέ. Ο Υιος, βέβαια, αλλά ο Γιαχβέ. Ο Γιαχβέ-Υιος.

Διότι στον Ησαΐα, Αυτός ακριβώς ο Γιαχβέ, Γιαχβέ Σαβαώθ, ο Κύριος τών Δυνάμεων, όπως λέει ο Ησαΐας, στο 45ο κεφάλαιο, στον στίχο 14, λέει:

«Ούτως λέγει Κύριος Σαβαώθ». (Έτσι το αποδίδει η μετάφραση τών Εβδομήκοντα). Γιαχβέ Σαβαώθ κατά το Εβραϊκό, δηλαδή ο Κύριος τών Δυνάμεων. Και συνεχίζει να λέει τι λέει Αυτός ο Κύριος τών Δυνάμεων.

Λέει: «Ουκ έστιν Θεός πλην σου». Δεν υπάρχει Θεός άλλος, και συνεχίζει.

Και πάμε στο 46ο κεφάλαιο, όπου γράφει το εξής, στον στίχο 3:

«Ακούετέ μου, οίκος του Ιακώβ και παν το κατάλοιπον του Ισραήλ, οι αιρόμενοι εκ κοιλίας και παιδευόμενοι εκ παιδίου έως γήρους· εγώ ειμι, και έως αν καταγηράσητε, εγώ ειμι· εγώ ανέχομαι υμών, εγώ εποίησα και εγώ ανήσω, εγώ αναλήψομαι και σώσω υμάς».

Αυτός λοιπόν, ο Γιαχβέ Σαβαώθ, είναι ο «εγώ ειμι».

4. Ο μόνος "Εγώ Ειμι" Γιαχβέ που προφητεύει, συγχωρεί και σώζει

Και συνεχίζει στον στίχο 9:

«και μνήσθητε τα πρότερα από του αιώνος, ότι εγώ ειμι ο Θεός, και ουκ έστιν έτι πλήν εμού αναγγέλλων πρότερον τα έσχατα πριν αυτά γενέσθαι, και άμα συνετελέσθη». Δεν υπάρχει, λέει, κανένας άλλος, ο οποίος μπορεί να πει από πριν αυτά που θα γίνουν.

Και ακριβώς εδώ υπάρχει η εξωτερική απόδειξη στα κτίσματα, τής ταυτότητος τού Υπερτάτου Όντος, τού ακτίστου Όντος, τού Αιωνίου Θεού, τού αδιουργήτου δηλαδή Θεού, ότι προλέγει αυτά που θα γίνουν στο μέλλον, και πράγματι γίνονται.

Έτσι εδώ, ο Ιησούς Χριστός αποκαλύπτει —θα λέγαμε συνεσκιασμένως πως, αλλά αποκαλύπτει— την ταυτότητά Του ως Θεού. Είναι ως πρόσωπο ο Υιός τού Θεού, αλλά κατά την ουσία Θεός. Ο Θεός, δηλαδή. Είπαμε ο Θεός είναι ένας, υπό την έννοια ότι και η θεία ουσία είναι μία. Η ουσία τού Πατρός και η ουσία τού Υιού είναι η ίδια ουσία. Και βεβαίως και η ενέργεια τού Πατρός είναι η αυτή με την ενέργεια τού Υιού. Και η δύναμις τού Πατέρα είναι η αυτή με τη δύναμη τού Υιού. Έτσι, και κατά την ουσία και κατά την ενέργεια, ο Πατέρας, και ο Υιός, είναι ο Αυτός. Δεν διαφέρουν.

Αποκαλύπτει λοιπόν την ταυτότητά Του, προλέγοντας και εξηγώντας τους, ότι απ’ αυτό θα γνωρίσουν ότι Αυτός είναι ο «Εγώ Ειμι». Από το ότι τους το έχει προείπει, και θα γίνει.

Έτσι, εδώ ήταν για το τρίτο χωρίο που προαναφέραμε στην αρχή τής σημερινής εκπομπής.

Θα πάμε όμως λίγο πιο πίσω. Θα πάμε στον Ιωάννη τώρα, στο Ευαγγέλιο δηλαδή τού ευαγγελιστή Ιωάννη, στο όγδοο κεφάλαιο, από το 23ο χωρίο, όπου εκεί λέει το εξής:

"Και έλεγεν αυτοίς (και έλεγε σ' αυτούς): «Υμείς εκ τών κάτω εστέ· (εσείς είστε εκ τών κάτω). εγώ εκ τών άνω ειμι· (Εγώ είμαι από πάνω). υμείς εκ τού κόσμου τούτου εστέ· (εσείς είστε απ' αυτόν τον κόσμο), εγώ ουκ ειμι εκ τού κόσμου τούτου (Εγώ δεν είμαι απ' τον κόσμο αυτό). Είπον ουν υμίν (Σάς είπα λοιπόν),  ότι αποθανείσθε εν ταις αμαρτίαις υμών· (Ότι θα πεθάνετε στις αμαρτίες σας) εάν γαρ μη πιστεύσητε ότι εγώ ειμι, αποθανείσθε εν ταις αμαρτίαις υμών» (Εάν δεν πιστέψετε ότι "εγώ ειμι, θα πεθάνετε στις αμαρτίες σας).

Τα λόγια αυτά τού Κυρίου Ιησού έχουν την παραλληλία τους — να μην πούμε ότι είναι ακριβώς η ίδια έκφραση — που υπάρχει στο βιβλίο τού προφήτη Ησαΐα, 43ο κεφάλαιο, στο χωρίο 25.

Εκεί λέει: «Εγώ ειμι, εγώ ειμι ο εξαλείφων τας ανομίας σου, και ου μη μνησθήσομαι.» (Εγώ είμαι λέει αυτός που εξαλείφω τις ανομίες σου και δεν πρόκειται να τις ξαναθυμηθώ).

Ποιος είναι αυτός; Είναι ο ίδιος που πιο πριν, στο 43:10, λέει:

«Και πιστεύσητε, και συνείτε, (θα πιστέψετε και θα εννοήσετε σε βάθος), ότι εγώ ειμι· εμπροσθέν μου ουκ εγένετο άλλος Θεός, και μετ’ εμέ ουκ έσται. (Πριν από μένα δεν έγινε άλλος Θεός και μετά από μένα δεν θα υπάρξει). Εγώ, ο Θεός. (Μάλιστα, «εγώ» χωρίς ρήμα συνδετικό: Εγώ, ο Θεός). Και ουκ έστιν πάρεξ εμού σώζων (και δεν υπάρχει άλλος σωτήρας διαφορετικός έξω από μένα). Ανήγγειλα και έσωσα, ωνείδισα, και ουκ ην εν υμίν αλλότριος. (Δεν είναι είναι λέει σ' εσάς ξένος). Υμείς εμοί μάρτυρες — καγώ Μάρτυς. (Σεις για μένα μάρτυρες, και εγώ Μάρτυς), λέγει Κύριος ο Θεός.» (Γιαχβέ Ελοχίμ κατά το Εβραϊκό. Γιαχβέ ο Θεός).

Λοιπόν, αυτός που στο 43:25 λέει ότι είναι αυτός που εξαλείφει τις ανομίες του λαού του και δεν θα τις θυμηθεί πλέον, είναι ο ίδιος που προσδιορίζει τον εαυτό του ως τον «εγώ ειμι», στο Ησαΐας 43:10 είναι ο Γιαχβέ, ο Θεός, ο Κύριος, ο Θεός.

Έτσι εδώ, στην Παλαιά Διαθήκη, η διατύπωση είναι ότι ο Γιαχβέ, ο Θεός, καλεί τον λαό του πράγματι να επιδείξει ουσιώδη και ουσιαστική πίστη προς Αυτόν, και έτσι θα έχει συγχώρηση των αμαρτιών του. Και στην Καινή Διαθήκη, ο Ιησούς Χριστός καλεί τον λαό Του να επιδείξει σε Αυτόν πίστη — πίστη εκ καρδίας — όπως αλλού γνωρίζομε, για να έχει συγχώρηση αμαρτιών.

Έτσι ταυτίζεται ο «εγώ ειμι» της Παλαιάς Διαθήκης με τον «εγώ ειμι» της Καινής Διαθήκης. Τελικά, είναι ο ίδιος ο Θεός και στην Παλαιά Διαθήκη.

Είδαμε σε πρότερες εκπομπές ότι η Παλαιά Διαθήκη είναι Χριστοκεντρική, και στην Καινή Διαθήκη το αυτό. Ο δε Υιός δεν είμαι τίποτα άλλο, παρά εικόνα του Πατέρα.

Λοιπόν, πράγματι, ο «εγώ ειμι», ο Γιαχβέ, είναι ο ίδιος με τον Ιησού Χριστό, ο οποίος καλεί τον λαό του να πιστέψουν σε Αυτόν — δηλαδή να αποτείνονται σε Εκείνον ως την πηγή της πραγματικής σωτηρίας για να σωθούν.

Είναι δυνατόν να υπάρχει, λέει ο Ησαΐας, άλλος σωτήρας εκτός από τον Γιαχβέ;

Είναι αδύνατον λοιπόν ο Ιησούς Χριστός να μην είναι ο Γιαχβέ, εφόσον Αυτός είναι ο σωτήρας. Και εκτός από τον Γιαχβέ σωτήρας δεν υπάρχει.

Μ’ αυτήν ακριβώς την πίστη στον Γιαχβέ τον Σωτήρα, στον «εγώ ειμι» της Παλαιάς Διαθήκης, παρέχεται και η άφεσις των αμαρτιών — και αυτό δεν είναι άλλο από την πίστη στον «Εγώ Ειμι» της Καινής Διαθήκης, στον ενσαρκωμένο Γιαχβέ.

5. Ο "Εγώ Ειμι" Χριστός συγχωρεί αμαρτίες

Αυτό ακριβώς φαίνεται από τα έργα, όπως αναφέρει σε άλλο σημείο ο Ιησούς:

«Εάν δεν πιστεύετε σ' εμένα, για τα έργα τα οποία κάνω πιστέψτε». Και ένα από αυτά τα έργα ήταν η άφεση — η συγχώρηση των αμαρτιών τού παραλυτικού — και κατ’ επέκταση η θεραπεία του. Πράγμα που σκανδάλισε και προβλημάτισε τρομερά τους Ιουδαίους, οι οποίοι παρευρίσκονταν εκεί και είδαν το γεγονός.

Ας διαβάσουμε το περιστατικό αυτό από το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον, στο δεύτερο κεφάλαιο και στίχους 5 και 6:

«Και ιδών ο Ιησούς την πίστιν αυτών, λέγει τω παραλυτικώ: Τέκνον, αφίενταί σοι αι αμαρτίαι»

Αντί να τού πει: "Γίνε καλά", τού λέει: "Συγχωρούνται οι αμαρτίες σου". Αυτό όπως είπαμε προβλημάτισε τους παρευρισκόμενους.

«Ήσαν δε τινες τών γραμματέων εκεί καθήμενοι και διαλογιζόμενοι εν ταις καρδίαις αυτών: Τι ούτος ούτως λαλεί; (τι λέει αυτός τέτοια πράγματρα;) βλασφημεί· τις δύναται αφιέναι αμαρτίας ει μη εις ο Θεός;» (Βλασφημεί, διότι ποιος δύναται να συγχωρεί αμαρτίες εκτός από έναν; Τον Θεό;)

«Και ευθύς, επιγνούς ο Ιησούς τω πνεύματι αυτού ότι ούτως διαλογίζονται εν εαυτοίς, λέγει αυτοίς: "Τι ταύτα διαλογίζεσθε εν ταις καρδίαις υμών; Τι εστιν ευκοπώτερον, (τι είναι ευκολότερο), ειπείν τω παραλυτικώ: Αφίενταί σοι αι αμαρτίαι, ή ειπείν: Έγειρε και άρον τον κράβαττόν σου και περιπάτει;»

Παρατηρούμε ως εδώ ότι ο Ιησούς αφ' ενός θεραπεύει τον παραλυτικό, δηλαδή αποδεικνύει με έργο εκείνο που είπε — ότι μπορεί δηλαδή να αφαιρεί αμαρτίες. Το βλέπουν αυτό οι γραμματείς και σκέφτονται: Μα τούτος βλασφημεί.

Γιατί βλασφημεί; Διότι ένας μόνο μπορεί να συγχωρήσει αμαρτίες: ο Θεός. Και σ’ αυτό το πράγμα είχαν δίκιο οι γραμματείς, γνωρίζοντας τον Νόμο, γνωρίζοντας τι έλεγε η Παλαιά Διαθήκη.

Στη συνέχεια, ο Ιησούς, τω πνεύματι αυτού, (με το πνεύμα του), εγνώρισε ότι αυτοί είχαν αυτές τις σκέψεις στις καρδιές τους — ότι δηλαδή προβληματίζονταν, διότι πίστευαν ότι ο Θεός μόνον μπορεί να αφαιρεί αμαρτίες, και άρα πίστευαν ότι με αυτόν τον τρόπο βλασφημεί, εφόσον κατ’ αυτούς ο Ιησούς δεν ήταν ο Θεός.

Μήπως τους είπε: «Δεν καταλάβατε καλά, παρεξηγήσατε τα όσα είπα, όχι, εγώ δεν είμαι ο Θεός, αλλά απλώς έχω τέτοιες εντολές και εξουσίες»;

Δεν τους είπε κάτι τέτοιο. Αντίθετα, φαίνεται ότι αυτός ήταν και ο σκοπός τής αιτίας, ότι χρησιμοποίησε αυτόν τον λόγο για τη θεραπεία, για να γνωρίσουν και σιγά-σιγά να αντιληφθούν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι, κατά τη θεία του φύση, ο ίδιος ο Θεός.

Στο χωρίο που είδαμε προηγουμένως, που αναφέρεται στον παραλυτικό, βλέπουμε καταρχήν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός και γι’ αυτό και μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες. Κανείς άλλος δεν μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες, κάτι που το γνώριζαν πάρα πολύ καλά από τις Άγιες Γραφές οι Ιουδαίοι, και γι’ αυτό και έλεγαν στον Ιησού, που δεν τον θεωρούσαν Θεό, ότι είναι βλάσφημος, διότι έκανε τον εαυτό του Θεό.

Ένα δεύτερο σημείο που παρατηρούμε στο ίδιο περιστατικό, είναι ότι ο Ιησούς ως άνθρωπος, εννόησε, (εννοώ ότι η ανθρώπινή του φύση, έλαβε γνώση) των σκέψεων, των λογισμών της καρδιάς των συνομιλητών του. Αλλά δεν θα ήταν δυνατόν να γνωρίζει την καρδιά τους –τι δηλαδή διελογίζοντο εν εαυτοίς κατά το Μάρκον 2: 8– και λίγο παρακάτω λέγει: «Τι ταύτα διαλογίζεσθε εν ταις καρδίαις υμών;» Δεν θα του ήταν δυνατόν να το γνωρίζει αυτό, εάν δεν ήταν ο Θεός.

Μάλιστα, αυτός είναι εκείνος που λέγει στην Αποκάλυψη, στο 2ο κεφάλαιο, στο τμήμα από το 18ο χωρίο μέχρι το τέλος, όπου απευθύνεται στην Εκκλησία των Θυατείρων, και λέγει: «Τάδε λέγει ο Υιός τού Θεού, ο έχων τους οφθαλμούς αυτού ως φλόγαν πυρός» κλπ, κλπ, και συνεχίζει στο 23: «Και γνώσονται (θα γνωρίσουν) πάσαι αι εκκλησίαι ότι εγώ ειμι ο ερευνών νεφρούς και καρδίας».

Θα γνωρίσουν οι Εκκλησίες λέει, ότι εγώ είμαι Εκείνος που ερευνώ νεφρούς και καρδιές. Και ποιος είναι αυτός; Ο Υιός τού Θεού.

Κατά τον Ψαλμό, όμως, (7ο Ψαλμό), στον 11ο στίχο, διαβάζουμε: «ετάζων καρδίας και νεφρούς ο Θεός». Ο Θεός, λέει, είναι αυτός που εξετάζει νεφρούς και καρδίες. Είναι πολύ σαφές και από αυτό, ότι ο Ιησούς Χριστός ως πρόσωπο είναι ο Υιος τού Θεού, κατά την φύσιν δε, είναι ο Θεός.

Βλέπουμε λοιπόν και από την εξωτερική ενέργεια –πρώτα συγχωρεί αμαρτίες και έπειτα θεραπεύει, διότι δεν είναι δυνατόν να γίνει θεραπεία χωρίς τη συγχώρηση των αμαρτιών, –  κι έτσι κατάλαβαν ότι πράγματι εδώ πέρα έχουν να κάνουν, έστω και συνεσκιασμένως, με τον Παντοδύναμο. Ότι ο Γιαχβέ είχε ενσαρκωθεί. Και από το δεύτερο επίσης κατάλαβαν ότι τούτος είναι Θεός, διότι γνώριζε τους συλογισμούς της καρδιάς τους – τα βαθύτερα της καρδιάς τους. Όχι επιφανειακές σκέψεις, όχι εξωτερικές σκέψεις, αλλά τις βαθιές εσωτερικές σκέψεις της καρδιάς τους.

Από αυτά είδαμε λοιπόν ότι πράγματι ο Ιησούς Χριστός είναι εκείνος που συγχωρεί αμαρτίες και που γνωρίζοντας και εγκολπωνόμενος κανείς αυτή την πίστη, και πορευόμενος κατά αυτήν την πίστη εν τη καρδία του, φθάνει στο σημείο να συγχωρεθούν οι αμαρτίες του και να μην πεθάνει εν ταις αμαρτίαις αυτού.

Είχαμε δει ότι ο Γιαχβέ είναι εκείνος που συγχωρεί αμαρτίες κατά την Παλαιά Διαθήκη, και πάλι από αυτό το σημείο είδαμε ότι πράγματι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Γιαχβέ.

6. Η παραλληλία τού Ησαΐα 43ο και Ιωάννη 8ο κεφαλαίων

Θέλουμε να υπογραμμίσουμε ότι αυτά τα δύο κεφάλαια των Αγίων Γραφών, δηλαδή το Ησαΐας 43ο και το Ιωάννης 8ο, είναι παράλληλα μεταξύ τους. Και στο ένα και στο άλλο υπάρχει ο χαρακτηριστικός προσδιορισμός –να το πούμε έτσι– το χαρακτηριστικό όνομα του «εγώ ειμι». Ο Γιαχβέ τής Παλαιάς Διαθήκης ταυτίζεται με τον Ιησού Χριστό στην Καινή Διαθήκη. Ο Γιαχβέ λέει «εγώ ειμι», απευθυνόμενος για όλα όσα αφορούν τη σωτηρία του λαού του στην Παλαιά Διαθήκη στον Ησαΐα, και ο Ιησούς Χριστός λέει «εγώ ειμι» απευθυνόμενος στον λαό του για όλα όσα αφορούν τη σωτηρία του.

7. Μάρτυρες τού Γιαχβέ είναι οι Μάρτυρες τού Χριστού

Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι αυτό ακριβώς το κεφάλαιο και το χωρίο 10 έως 13 επικαλούνται οι λεγόμενοι Μάρτυρες του Ιεχωβά, δηλαδή Ησαΐας 43 (μγ΄) 10–13. Να το διαβάσουμε από τη μετάφραση του Βάμβα. Λέει:

«Σεις είστε μάρτυρες μου, λέγει ο Κύριος, (λέγει ο Γιαχβέ), και ο δούλος μου τον οποίον έκλεξα, για να μάθετε και να πιστέψετε εις εμέ και να εννοήσετε ότι εγώ αυτός ειμι. Προ εμού άλλος Θεός δεν υπήρξεν, ουδέ θέλει είναι μετ’ εμέ. Εγώ, εγώ ειμι ο Κύριος, ο Γιαχβέ, και εκτός εμού σωτήρ δεν υπάρχει. Εγώ ανήγγειλα, και έσωσα, και έδειξα. Και δεν εστάθη εις εσάς ξένος θεός. Σεις είστε μάρτυρές μου, λέγει Κύριος, και εγώ ο Θεός».

Κατά τη μετάφραση των Εβδομήκοντα, στο 10 λέει: «γένεσθέ μοι μάρτυρες» και στο τέλος του 12: «υμείς εμοί μάρτυρες». Σεις δηλαδή είστε σε μένα μάρτυρες, και «καγώ μάρτυς, λέγει Κύριος ο Θεός».

Λοιπόν, επικαλούνται αυτό ακριβώς το χωρίο για να δείξουν ότι οι δούλοι του Θεού πρέπει να έχουν ένα προσδιοριστικό όνομα τού τύπου αυτού, «μάρτυρες του Ιεχωβά» όπως το λένε εκείνοι.

Θέλω να πούμε τούτο: ότι ενώ επικαλούνται αυτό το χωρίο, στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν ποιος είναι αυτός ο Γιαχβέ. Γιατί ο Ιησούς Χριστός, φεύγοντας, αφήνει πίσω τους αποστόλους και στο βιβλίο τών Πράξεων λέει: «έσεσθέ μοι μάρτυρες».

Πολύ χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του, απευθυνόμενος στους αποστόλους του. Λέει: «Λήψεσθε δύναμιν επελθόντος τού Αγίου Πνεύματος εφ’ υμάς, (θα λάβετε δύναμη όταν έρθει το Πνεύμα το Άγιο πάνω σας), και έσεσθέ μοι μάρτυρες (και θα είστε για μένα μάρτυρες) εν τη Ιερουσαλήμ και εν πάση τη Ιουδαία και Σαμαρεία και έως εσχάτου τής γης». Αυτό είναι από το χωρίο Πράξεις 1: 8.

Λοιπόν, οι σημερινοί δούλοι τού Θεού καλούνται να είναι μάρτυρες τού Ιησού Χριστού. Πράγματι, στην Παλαιά Διαθήκη ονομάζονται μάρτυρες του Γιαχβέ. Αλλά δεν έχουμε μείνει στην κατάσταση της Παλαιάς Διαθήκης. Έχουμε προχωρήσει στη Νέα Διαθήκη, στη Καινή Διαθήκη, όπου ο Γιαχβέ έχει ενσαρκωθεί και είναι ο Ιησούς Χριστός. Και αυτό αποτελεί τη σωτηρία μας. Ακριβώς το γεγονός του ερχομού του Γιαχβέ ως Χριστού. Έτσι έχουμε προχωρήσει από την Παλαιά Διαθήκη στη Νέα Διαθήκη, στη Καινή Διαθήκη. Και το να λέγεται κανείς "Μάρτυς τού Γιαχβέ" είναι ελλιπές.

Γι’ αυτό ο Χριστιανός, αν θέλει να λέγεται Χριστιανός, είναι μάρτυς του Ιησού Χριστού. Είναι μάρτυς του Γιαχβέ του Ενσαρκωμένου.

Καταλήγοντας, παρατηρούμε –και πρέπει να το τονίσουμε αυτό– ότι οι λεγόμενοι μάρτυρες του Ιεχωβά, ενώ θεωρούν τόσο πολύ προσφιλές αυτό το χωρίο του Ησαΐα (43: 10) και όλο αυτό το κεφάλαιο τέλος πάντων, δεν έχουν δει –δεν έχουν δει– την ταυτότητα του Γιαχβέ «Εγώ ειμι» με τον Ιησού Χριστό «Εγώ ειμι» της Καινής Διαθήκης, την παραλληλία και συνάφεια που υπάρχει ανάμεσα σε αυτό το κεφάλαιο του Ησαΐα και στο 8ο κεφάλαιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου. Έτσι μένουν σε μια παλαιολιθική κατάσταση και πραγματικά αγνοούν τη σωτηρία τους.

Το επόμενο ακριβώς βήμα σε αυτή τη μελέτη είναι να διευκρινίσουμε το σημείο του τι ακριβώς εννοείται από τα κείμενα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης όταν αναφέρεται η έκφραση για τον Θεό «Εγώ ειμι». Δεν είναι κάτι εύκολο, και γι’ αυτό άλλωστε και οι Ιουδαίοι δεν κατάφεραν να το καταλάβουν.

Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις δεν το κατάλαβαν και οι ίδιοι οι μαθητές, και χρειάστηκε να σταυρωθεί ο Κύριος και να έλθει το Άγιο Πνεύμα, για να μπορέσουν να το διευκρινίσουν.

Αυτό άλλωστε είναι και το πρόβλημα που φαίνεται από το 8ο κεφάλαιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, όταν ο Κύριος μίλησε στους Ιουδαίους και τους είπε:

«εάν γαρ μη πιστεύσητε ότι εγώ ειμι, αποθανείσθε εν ταις αμαρτίαις υμών. Έλεγον ουν αυτώ· συ τις ει; (Ιω. 8,24).

Επειδή δεν κατάλαβαν ότι η έκφραση αυτή πρόκειται για τον απόλυτο προσδιορισμό, που αναφέρεται συγκεκριμένα και μονομερώς στον Θεό, γι’ αυτό, όταν τους λέει «Θα πρέπει να πιστεύσετε ότι εγώ ειμι», του λένε «Κι εσύ ποιος είσαι;»

Επειδή όμως ο χρόνος της σημερινής εκπομπής έχει φτάσει στο τέλος του, γι' αυτό θα ασχοληθούμε με το ζήτημα αυτό και τη σχέση του υπαρκτικού ρήματος «ειμι», που χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει ο Θεός τον εαυτό του στους ανθρώπους, στην επόμενη εκπομπή.

Ωστόσο, υπενθυμίζουμε συμπερασματικά ότι ο Γιαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης χαρακτηρίζεται, προσδιορίζει τον εαυτό του, με την έκφραση «Εγώ ειμι», και ακριβώς την ίδια έκφραση χρησιμοποιεί και ο Κύριος Ιησούς Χριστός στην Καινή Διαθήκη.

Ταυτόχρονα, τους έδειξε –συνεσκιασμένα, αλλά σαφώς– ότι ταυτίζεται με τον Γιαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης, και με το ότι αφαιρεί αμαρτίες, και με το ότι ερευνά, ετάζει νεφρούς και καρδίας, γνωρίζει τις κρύφιες σκέψεις των ανθρώπων.

Αυτά είναι πολύ σημαντικά χαρακτηριστικά που προσδιορίζουν επακριβώς τον Ιησού Χριστό ως τον ενσαρκωμένο Υιό και Λόγο του Θεού, ως τον Γιαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης.

Σας ευχαριστούμε που μας παρακολουθήσατε. Ευχαριστίες και στον Τάσο Ισόπουλο που είχε την επιμέλεια του ήχου.

Χαίρετε, και ο Θεός μαζί μας.

Απομαγνητοφώνηση Ν. Μ.